تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٧ - شرح آيات

مى‌شود». [٨] و در حديثى ديگر از امام جعفر صادق- عليه السلام- آمده است كه گفت: «رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- گفت: بنده از گناهش يكصد سال زندانى مى‌شود، در حالى كه مى‌بيند همسرانش در بهشت به تنعم زندگى مى‌كنند». [٩] به حق بايد گفت كه اگر آدمى اين آيه را خوب بفهمد، بهترين وسيله براى پند پذيرفتن و پاكيزه شدن او خواهد شد، چه به زودى هر خرد و كلانى از انديشه‌ها و گفته‌ها و كرده‌هاى خويش را در معرض محاسبه قرار مى‌دهد، و آن كس كه از گناهان كوچك خويش خوددارى ورزد، جلوگيرى از گناهان بزرگ براى او آسان خواهد شد، مگر نه اين است كه گناهان بزرگ با سلسله‌اى از گناهان كوچك آغاز مى‌شود، آن كس كه مرتكب عمل زنا مى‌شود، پس از آن است كه شيطان انديشه زنا را به جان او وسوسه كرده است، و اگر اين انديشه را از خود دور نكند، به جستجوى زانيه‌اى مى‌پردازد و به سوى او مى‌رود و سپس به سخن گفتن با او مى‌پردازد و عاقبت كار به ملامسه و زنا كردن مى‌انجامد. اينها گامهايى است كه به دنبال يكديگر برداشته مى‌شود و تدريجا شرّ آن افزايش پيدا مى‌كند، گناهان كوچكى است كه به گناهى بزرگ مى‌انجامد يا مجموع آنها خود گناهى كبيره مى‌شود. آيا چنين نيست؟

به همين سبب ابن مسعود اين آيه را محكمترين آيه در قرآن شناخته است، و مطلب بن خطب روايت كرده است كه چون يك اعرابى خواندن اين آيه را از دهان پيغمبر- صلى اللَّه عليه و آله- شنيد، گفت: يا رسول اللَّه!/ ٢٨٢ آيا به سنگينى يك ذره؟ گفت: «آرى»، پس آن عربى چند بار گفت: چه بد، چه بد! و سپس برخاست و آن را مى‌خواند، و آن گاه پيامبر خدا- صلى اللَّه عليه و آله- گفت