تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٠ - شرح آيات

بيابانها نصيب آن نشود، و نزديك آن باشد كه از گرسنگى جان از تنش بيرون رود، تن اين جانور از پيهى كه در كوهان دارد تغذيه مى‌كند و با آن مى‌تواند چند روز خوراك خود را تأمين كند.

يكى از توشه‌هاى صحرانوردى آب است، و شايد مهمترين زاد و توشه بوده باشد، و در بدن شتر براى احتياط وسايلى است كه آب را براى آن تأمين مى‌كند كه شايد از آنها هيچ خبرى نداشته باشد، و از جمله آنها اين كه بينى اين جانور به دهانش پيوسته است، و دهان آبى را كه از بدن همراه با هواى تنفسى خارج مى‌شود، در خود نگاه مى‌دارد ... و از اين راه شتر مى‌تواند شصت ليتر آب ذخيره كند! مگر معده او سه مخزن ندارد؟ و اضافه مى‌كند: جانوران ديگر غير از شتر نمى‌توانند صحراهاى دور و دراز را طى كنند، و شتر با شكل پايش براى اين كار آمادگى پيدا كرده است، در صورتى كه سم خر و اسب در ريگ بيابان فرو مى‌رود و نمى‌توانند بيابان نوردى كنند.

شتر با دست و پاى دراز محكم بدن بزرگى را با كوهان قرار گرفته در بالاى آن به راحتى حمل مى‌كند، و همين بلندى دست و پا سبب آن مى‌شود كه از ناهمواريهاى در زمين با گام بلند برداشتن به راحتى عبور كند.

چشم شتر مژه‌هاى پيچيده دارد كه چون چشم را ببندد از داخل شدن ريگ صحرا كه همراه باد است به چشم جلوگيرى به عمل مى‌آورد،/ ٧١ و گوشهاى شتر پوشيده از موى فراوان است كه شايد مانع داخل شدن ريگ و شن به آن باشد، و بينى اين جانور به صورت دو شكاف تنگ است كه مى‌تواند آنها را در هنگام حاجت ببندد و باز از داخل شدن ريگ به آن جلوگيرى كند ... هر چه در آفرينش شتر صورت گرفته، هدفش جلوگيرى از شن است، از كف پا تا بالاى سر.

پس منزه است خدايى كه شتر را آفريد، و واى بر حال كسى كه به اين جانور نگاه كند و از آن عبرت نگيرد! [١٨] هنگامى كه آيات قرآن را تلاوت مى‌كنيم، چنان به نظر مى‌رسد كه يك تابلو هنرى در برابر ما ترسيم مى‌شود، و چون نام شتر به ميان آيد، پس از آن‌