تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٥ - شرح آيات

محبت و مهربانى قرار داد.

«أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى‌- آيا تو را يتيم نيافت و مأوى داد؟» رسول اللَّه با طلعت با شكوه و گيرندگى جذاب، و با بركتى كه خدا به وسيله او بر كسانى كه در پيرامونش مى‌بودند عنايت مى‌فرمود، طرف توجه قلبهايى بود كه خواها تقرب به او بودند و براى خدمت كردن به وى با يكديگر به رقابت مى‌پرداختند، آيا داستان جدّ بزرگ او عبد المطلب را نشنيده‌اى كه چگونه شخصا به فراهم آوردن اسباب آسايش او نظارت داشت، و پس از وى ابو طالب عموى پيغمبر و سرور بنى هاشم در دفاع از او تا پاى مرگ ايستاده بود و در خدمت كردن به او وى را بر فرزندان خود ترجيح مى‌نهاد؟

سبحان اللَّه! كه چگونه با آيات خود براى مردمان تجلّى مى‌كند، و يتيمى از پدر و مادر را بزرگترين شخصيت تاريخ مى‌سازد كه اهل آسمانها و زمين او را دوست مى‌داشتند و هيچ كس را به اندازه او دوست نمى‌داشتند.

بعضى اين سؤال را طرح كرده‌اند كه: چرا خداوند متعال خاتم پيامبران خود را يتيم الأبوين قرار داد؟ و روايت آينده پاسخ اين پرسش را مى‌دهد: امام صادق- عليه السلام- مى‌گويد: «براى آن كه مخلوقى را بر او حقى نباشد». [١١] تفسير ديگرى نيز درباره يتيم در بعضى از منابع آمده است كه آن شاء اللَّه در ضمن تفسير آيات بعدى از آن سخن خواهيم گفت.

/ ١٧٤ [٧] «وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى‌- و از راه به كنار افتاده‌ات يافت پس تو را به راه آورد.» تقدير خداى متعال چنان بوده است كه پيامبر ما- صلى اللَّه عليه و آله- پيش از ولادت، خاتم النبيين بوده باشد، بلكه نورى باشد كه عرش آن را احاطه كرده بود، و خود او گفت: «من در آن هنگام كه آدم در ميان آب و خاك بود، پيامبر بودم» ... بلكه مثل نورى بود كه خدا در آغاز آفريد و آفريدگان را از آن‌