تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٤ - شرح آيات

مى‌آورد، و اين كه چگونه هيچ كس نمى‌تواند از مسئوليت اعمال خود بگريزد

«إِنَّ إِلَيْنا إِيابَهُمْ‌- بازگشت ايشان به ما است.» [٢٦] «ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ‌- سپس رسيدن به حساب ايشان با ما است.» به همان گونه كه در دنيا به ايشان، با وجود شماره فراوان، روزى مى‌رساند، به حساب همه مى‌رسد، پس خوشا به حال كسى كه پيش از رسيدگى به حسابش در آن روز خود به حساب خويشتن برسد، و پيش از آن كه به سبب گناهانى كه مرتكب شده مجازات شود، به توبه كردن از آن گناهان قيام كند. و در حديث مأثور از امام رضا- عليه السلام- چنين آمده است: «چون روز قيامت شود، مؤمن در برابر خدا مى‌ايستد و او به حساب وى مى‌رسد، پس عمل وى را بر او عرضه مى‌كند، و چون در آن مى‌نگرد، نخستين چيزى كه مى‌بيند كارهاى بد خودش است و به همين سبب رنگ چهره‌اش تغيير مى‌كند، و بندهايش به لرزه در مى‌آيد، و ترس همه جانش را فرا مى‌گيرد، و پس از آن كارهاى نيك خود را مى‌بيند و مسرت خاطر و شادى روان پيدا مى‌كند، و آن گاه به پاداشى كه خدا به او عنايت كرده است مى‌نگرد و شادى او افزايش مى‌يابد، و آن گاه خدا به فرشتگان مى‌گويد

دفترهايى را كه در آنها فهرست اعمالى آمده كه به انجام دادن آنها نپرداخته است بياوريد، و چون آنها را بخوانند، مؤمنان مى‌گويند: قسم به عزت تو كه مى‌دانى ما به انجام دادن آنها نپرداختيم، و خدا مى‌گويد: راست مى‌گوييد، ولى چون نيّت عمل كردن آنها را داشتيد براى شما نوشتيم، و آن گاه پاداش آن را به ايشان مى‌دهند». [٨] آيا اين بهترين سرنوشت نيست، پس چرا بايد غافل بمانيم؟