تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦١ - شرح آيات

/ ٢٧٦

در آن هنگام كه زمين به لرزه در آيد با لرزيدنى تمام‌

شرح آيات

[١] زندگى نخستين كه با خير و شر خود، و با نظامها و حوادث و پديده‌هاى خود چيزى جز سايه‌هايى رنگ باخته از آن زيستن پهن و گسترده و جاودانى (آن جهان) نيست، و ما را براى آماده شدن و توشه برگرفتن براى آن جهان جاودانى به آن آورده‌اند، و زندگى دنيا چيزى جز متاعى فريبنده نيست.

ما در دنيا شاهد ديدن چيزهايى هستيم كه ما را به وحشت مى‌اندازند و نزديك است كه قلبهاى ما را از جاى خود بكنند، و از آن جمله است زمين لرزه‌هاى بزرگى كه در چند لحظه شهرهاى بزرگى را مى‌بلعند كه آدميان آنها را در قرون متوالى ساخته بوده‌اند. و اين چيزى جز زلزله‌اى محدود نيست كه بخشى از زمين گرفتار آن شده است، پس تصور كنيد كه اگر بنا باشد زلزله‌اى همه زمين را فرا گيرد، چه نتيجه‌اى به بار خواهد آورد؟! منظره‌اى پس ترسناك و هراسى بى اندازه هولناك نتيجه آن خواهد بود و بلايى بس بزرگ مجسم كننده چنين زمين لرزه‌اى خواهد بود.

«إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها- در آن هنگام كه زمين به لرزه در آيد با لرزيدنى تمام.»