تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٨ - شرح آيات

/ ٤٦٥ سورة النّاس‌

[سوره الناس (١١٤): آيات ١ تا ٦]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ (١) مَلِكِ النَّاسِ (٢) إِلهِ النَّاسِ (٣) مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ (٤)

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ (٥) مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ (٦)

/ ٤٦٦

بگو پناه مى‌برم به خداى مردمان‌

شرح آيات

[١] براى آن كه آدمى از خطر بزرگ تهديد كننده وى، يعنى خطر وسوسه‌هاى جنّى و انسى در امان ماند، ناگزير بايد عزم بر آن جزم كند كه در برابر استيلاى شيطان بايستد و با وى چالش كند، و آشكارا بگويد كه با آن مخالف است، و آنچه گفتن آن را پروردگارمان به ما فرمان داده چنين است

«قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ‌- بگو: پناه مى‌برم به پروردگار مردمان.» و استعاذه، چنان كه پيشتر گفتيم، حالتى نفسانى است كه، از يك سو، برخاسته از احساس به نياز است و، از سوى ديگر، از اعتماد به كسى كه به او پناه مى‌بريم نتيجه مى‌شود، و در آن هنگام كه پناه به خدايى مى‌بريم كه مردمان را در مراحل گوناگون آفريده و همه را مشمول رعايت و تربيت خود قرار داده، اين دو معنى را مى‌رساند