تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٢ - زمينه كلى سوره

نمى‌داديم، مردمان ايشان را مى‌ربودند، ولى اين به خداى سوگند براى ايشان همچون غارى است».

تفسير نور الثقلين/ ج ٥ ص ٦١٢

/ ٢٣٥

زمينه كلّى سوره‌

چون حقيقت واحد است و گسترش مى‌يابد و به صورت تفصيلات درمى‌آيد، و جمع مى‌شود و صورت هدايت و بينات پيدا مى‌كند، پس قرآن گاه، همچون در آيات سوره بقره، به گسترش آن مى‌پردازد، و گاه آن را به اجمال همچون در سوره قدر درمى‌آورد كه چون ژرف در آن بينديشيم، همه آيات كتاب را در آن خواهيم خواند.

خدا كتاب خود را در شب قدر فرو فرستاد كه شبى بزرگ است و عقل به ابعاد آن پى نمى‌برد، بدان سبب كه بهتر از هزار ماه است. چرا؟ از آن جهت كه وعده‌گاه انسان نيكوكار با فرشتگان خدا و بزرگترين آنان روح الامين است ... و آنان در فرود آمدن خود آنچه را كه خدا در هر كار مقدر كرده است با خود فرود مى‌آورند.

در اين شب كه فرشتگان خدا و روح با بندگان صالح در زمين پيوستگى پيدا مى‌كنند، رحمت خدا و بركات و آمرزش او در كلمه (السلام) متجلى مى‌شود و در تمام طول شب تا دميدن سپيده صبح ادامه مى‌يابد.

/ ٢٣٦ بدين گونه است كه اين سوره آشكار مى‌سازد كه چگونه پيوستگى و اتصال ميان انسان و فرشتگان خدا و روح صورت اتمام پيدا مى‌كند ... و اين پيوند كه در قرآن چنان متجلى مى‌شود كه در قضاها و قدرهاى حكيمانه و بركات، از بزرگترين حقايق قرآنى است.