تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٧ - شرح آيات

و طالب لقاى او باشد، و اين را بداند كه زندگى واقعى زندگى آخرت است، در اين هنگام از دنيا دامن فرو مى‌چيند و مال و كوشش خود را به مصرف ساختن بناى جايگاه نهايى خود در آخرت مى‌رساند.

به همين سبب قرآن دامنه حسرتى را براى ما ترسيم مى‌كند كه شامل حال مردمانى خواهد شد كه به آباد كردن زندگى ديگر خود توجه نكرده‌اند، و چيزهاى پاكيزه خود را در دنيا و در لحظه‌هاى كوتاهى از دست دادند كه به سرعت نابود شد و چيزى جز پشيمانى و حسرت در روز زلزله بزرگ برايشان جاى نگذاشت.

«كَلَّا- هرگز!» دنيا، پايان داستان نيست، و ثروت در نزد خدا ارزش محسوب نمى‌شود، و تصورات ايشان درباره خودشان درست نيست ... و اين چه وقت برايشان آشكار خواهد شد؟ هنگام برپا شدن قيامت.

/ ١٠٠ «إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا- در آن هنگام كه زمين پاره پاره شود،» كه در آن ساختمانهايى كه نتيجه روى هم جمع شدن تلاشهاى ميليونها كسان است، بر اثر زلزله‌اى هولناك فرو مى‌ريزد و آن را صاف صاف مى‌كند.

گفته‌اند: يعنى زمين زلزله پيدا مى‌كند و قسمتى از آن قسمت ديگر را مى‌شكند و همه چيز بر پشت آن خرد مى‌شود، و بعضى ديگر گفته‌اند: كوه‌ها خرد مى‌شود و فرو مى‌ريزد و به صورت زمين صاف در مى‌آيد.

هر چه باشد، نتيجه آن است كه زمين هموار مى‌شود و فرو رفتگى و برجستگى نخواهد داشت. آيا در چنان روزى ملك و گنجينه و سيم و زر را فايده‌اى است؟

[٢٢] در اين وضع است كه پروردگار با عظمت خود بر جهانيان متجلّى مى‌شود، پس هيچ كس نمى‌تواند از سطوت او بگريزد يا در قهر و قدرت او شك كند، در حالى كه فرشتگان به صف ايستاده و منتظر دستور خدا براى اجراى اوامر او هستند.

«وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا- و نشانه و آيتى از پروردگارت بيايد، در