تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٩ - شرح آيات

دستش بر آنها گذشته، در روز قيامت نور بهره او خواهد شد». [١٨] و گفت: «من و متكفل يتيم، اگر از خداى عز و جل بترسد، در روز قيامت همچون اين دو هستيم»، و به دو انگشت سبّابه و وسطاى خود اشاره كرد. [١٩] از رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- روايت شده است كه: «چون يتيم بگريد، عرش خدا به لرزه در مى‌آيد، و خداى تعالى به فرشتگان خود مى‌گويد: اى فرشتگانم! چه كس اين يتيم را كه پدرش در زير خاك پنهان است به گريه درآورد؟ پس فرشتگان مى‌گويند: پروردگارا، تو داناترى، و خداى تعالى به فرشتگانش مى‌گويد: گواه باشيد كه هر كس آن يتيم را خاموش و خرسند سازد، روز قيامت خرسندش خواهم ساخت». [٢٠] [١٠] اسلام در خصوص فقير وسائل نيز همچون درباره يتيم سفارش كرده است، پس خداوند سبحانه و تعالى گفت

«وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ- و فقير درخواست كننده را از خود مران.» هر كس كه در زندگى مزه ناكامى را چشيده، و گزش گرسنگى را آزموده است، بيشتر بايد توجه به محترم شمردن گداى سائل به عنوان يك انسان داشته باشد و، خواه بتواند كمكى به او بكند يا نه، لازم است از تشر زدن و راندن و ناراحت كردن او خوددارى كند، چه با اين كار در حقيقت به خود آسيب رسانده و به تعالى و استكبار در زمين و پرستش دنيا و زينت آن پرداخته است، و در عين حال در جان/ ١٧٨ سائل عقده پستى و زبونى را كاشته است، و چه بسا كه با چرخش دولاب زمان سائل ثروتمند و آن كس كه مورد سؤال قرار گرفته بود فقير شود! و نيز از آن لحاظ براى جامعه مايه فساد است كه به اختلاف طبقاتى در آن دامن مى‌زند.

اسلام سفارش فراوان كرده است كه سائل را به سختى از خود نرانند، از رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- روايت شده است كه گفت: «سائل را با