تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٨ - شرح آيات

«فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى‌- پس شما را از آن آتش سوزان بيم دادم.» آتشى افروخته در انتظار همه بدكاران و اشقياء است، و بايد از آن بر حذر باشيم، زيرا كه خدا همه ما را از آن بيم داده است، پس كسى را نرسد كه بگويد

من بدان روى كه مالك مال يا جاهم، يا/ ١٥٥- ظاهرا- نام مسلمان دارم، و به رسول خدا و آل او وابسته‌ام، از آن آتش دورم. هرگز! ... كسى از آتش در امان است كه در دنيا از خدا مى‌ترسيده و پرهيزگار بوده است.

[١٥] اما اشقى به آن آتش مى‌سوزد، براى اين كه با پوششى از ايمان و اعمال صحيح حجابى كه او را از آتش دوزخ حفظ كند، براى خود فراهم نياورده بوده است.

«لا يَصْلاها إِلَّا الْأَشْقَى‌- به آن در نيايد مگر بدبختى،» [١٦] و نشانه اين شقاوت و بدبختى كفر به رسالت و عصيان به شريعت است.

«الَّذِي كَذَّبَ وَ تَوَلَّى‌- كه تكذيب كرد و روى گرداند.» تكذيب حالتى نفسى و عقلى است، و روى گرداندن حالتى عملى، يعنى به قلب و زبان رسالت را تكذيب كرد، و به عمل و ايستارهاى خود به دين پشت كرد و از آن رو گردان شد.

[١٧] كسى كه از خدا مى‌ترسد در حقيقت از آتش خشم او مى‌ترسد.

نمازش او را حفظ مى‌كند، روزه‌اش او را از اين آتش دور مى‌سازد، انفاقش مانع رسيدن آتش خشم الهى به او مى‌شود و نيت پاك او وى را از اين آتش فروزان نگه مى‌دارد

«وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى‌- و از آن دور گردانده مى‌شود آن كه پرهيزگارتر است.» چرا پروردگار ما نگفت: «التّقى پرهيزگار»؟ شايد بدان سبب كه تقى كه به تراز اتقى نرسيده، ممكن است مرتكب بعضى خطاها شده و استحقاق لهيبى از آتش به اندازه آن پيدا كرده باشد- اگر خدا او را نبخشيده باشد، و خداوند متعال‌