تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٦ - شرح آيات

امام صادق (ع) گفت: «وعده مؤمن به برادرش نذرى است كه كفّاره ندارد (و بايد حتما عين نذر ادا شود)، پس كسى كه خلف وعده كند به خلف وعده با خدا آغاز كرده، و در معرض خشم او قرار گرفته است، و اين گفته اوست: (دو آيه ٢- ٣).» [٣] [٤] و در آن مورد نمونه‌اى روشن از شكاف بين گفتار و كردار در قضيه پيكار در راه خدا مى‌يابيم.

«إِنَّ اللَّهَ يُحِبُ‌- خدا دوست دارد.» هر كسى را كه به وعده خود عمل مى‌كند، و بر سر سخن خود مى‌ايستد، ولى وقتى قول مؤمن درباره پيكار براى خدا باشد و سپس به آن قول به صورتى تمام و كامل وفا كند (پيكار ضمن شروط شرعى آن) در آن صورت بيگمان او، فردى و گروهى يا امّت مورد محبّت خدا به گونه‌اى ويژه واقع مى‌شود، و حبّ خداوند يعنى اعطاى توفيق و كرامت از جانب او به شايستگان محبّتش در دنيا و آخرت و يارى دادن او به ايشان.

«الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ‌- كسانى را كه در راه او مى‌جنگند.»/ ٣٤٣ نه كسانى را كه تنها شعارهاى جهاد را بلند مى‌كنند و همين. و جنگ (الجهاد) قلّه عمل صالح است كه در آن مؤمن خود را در راه پروردگارش در معرض گونه‌گون خطرها قرار مى‌دهد. وانگهى دوستداران خدا براى اين كه به مصحلتها و خواهشهاى مادّى خود برسند نمى‌جنگند، بلكه با اخلاص در چارچوب حق و براى تحقّق هدفهاى شريف آن و به گونه‌اى ناب فقط و فقط براى حق مى‌جنگند، از اين رو كمترين كينه‌اى ميان آنان و كوچكترين رخنه‌اى در جبهه يگانه ايشان نمى‌بينى، زيرا آنان چنان كه خدا توصيف كرده است. (در يك صف) ايستاده‌اند

«صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ‌- در صفى، همانند ديوارى كه اجزايش‌