اسلام همان گونه كه مسلمانان را به دادن هزينه‌هايى كه كافران براى زنان مؤمن خود كرده‌اند ملزم مى‌كند به مؤمنان نيز حق مى‌دهد كه هزينه‌هايى كه براى زنان خويش كه كافر شده‌اند كرده‌اند مطالبه كنند.

«وَ سْئَلُوا ما أَنْفَقْتُمْ وَ لْيَسْئَلُوا ما أَنْفَقُوا ذلِكُمْ حُكْمُ اللَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ‌- و هر چه هزينه كرده‌ايد از مردان كافر بخواهيد و آنها نيز هر چه هزينه كرده‌اند از شما بخواهند، اين حكم خداست. او ميان شما حكم مى‌كند. و خدا دانا و حكيم است.» تا وقتى اين حكم خداست و حكم هيچ يك از افراد بشر نيست، مقيد و ملزم بودن قطعى بدان واجب است، و چگونه چنين نباشد در حالى كه اين حكم را خداى داناى حكيم و پروردگار جهانيان نهاده است، و سزا نيست كينه و دشمنى اصولى شما نسبت به مشركان شما را وادار به تجاوز به حقوق عادلانه آنها كند.

[١١] «وَ إِنْ فاتَكُمْ شَيْ‌ءٌ مِنْ أَزْواجِكُمْ إِلَى الْكُفَّارِ فَعاقَبْتُمْ فَآتُوا الَّذِينَ/ ٣٢٥ ذَهَبَتْ أَزْواجُهُمْ مِثْلَ ما أَنْفَقُوا- و اگر يكى از زنان شما به كافران پيوست و آن گاه به انتقام از كافران برخاستيد، به كسانى كه زنانشان رفته‌اند به ميزان هزينه‌اى كه كرده‌اند بپردازيد.» اين آيه را سه تفسير است

اوّل: هر گاه زنان شما سراى اسلام را ترك كردند و به سراى كفر رفتند، و شما به انتقام و پيگرد كافران برخاستيد و به غزوات پياپى پرداختيد تا آنها را شكست داديد و غنيمتهايى از آنها گرفتيد، از آن غنيمتها به مردانى دهيد كه زنانشان آنان را ترك كرده (و به سراى كفر رفته) اند، و اين قولى است كه بيشتر مفسّران بر آن‌اند.

دوم: هر گاه «فاتكم- از دست شما رفت» يعنى كافران هزينه‌اى را كه براى زنان خود كه كافر شدند كرده‌ايد به شما ندادند، و از اين لحاظ خسارت ديديد و به سزاى آن با كافران همان رفتارى را كرديد كه آنان با شما كرده‌اند، پس آنچه را آنان براى زنان خود كه مؤمن و مهاجر شده‌اند، هزينه كرده‌اند به آنان نپردازيد.