تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٣ - شرح آيات

پس آيا در ميان آفريدگانش يك تن ممكن است مدّعى اين نامها باشد تا شريك او در فرمانروايى شود؟ هرگز ...

«سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌- خدا از هر چه براى او شريك قرار مى‌دهند منزه است.» آيا از الاهى خبردارى كه همانند پروردگار عزّت در نامهاى نيكوى او شريك باشد؟ هرگز ... آن الاهان (و خداوندگاران) همه خود آفريدگان و پروردگان و ناتوانان و محدودان‌اند، پس به كجا مى‌روند؟! مى‌بينى كه يكى گاو را مى‌پرستد و ديگرى طاغوتى گردنكش را، آيا شأن او از گاوى كمتر است؟ و سومى بتى را مى‌پرستد. آيا اينان خرد خود را به كار نمى‌اندازند و نمى‌انديشند؟

حقا! آنان كه براى پروردگار خود شريك مى‌تراشند، خدا را به نامها و صفاتش نمى‌شناسند، و اگر چيزى از آن نامها و صفات مى‌دانستند بيقين بى‌بهايى چيزهايى را كه با پروردگارشان شريك مى‌شمردند و بى‌خردى كسانى را كه شريك براى او مى‌سازند، در مى‌يافتند.

در خبر مروى از امام على (عليه السلام) در معنى و فضيلت «سبحان اللَّه

منزه است خدا» آمده است كه مردى از عمر بن خطّاب پرسيد و گفت: اى امير مؤمنان: تفسير «سبحان اللَّه» چيست؟ گفت: در پناه اين ديوار مردى است كه اگر از او بپرسند آگاهتر باشد، و اگر خموش مانند و نپرسند خود به سخن در اين باره آغاز كند و سخنور باشد، پس آن مرد درآمد و او همانا، على بن ابى طالب بود، پس پرسنده گفت: اى ابو الحسن! تفسير «سبحان اللَّه» چيست؟ گفت: «اين تعبير بزرگداشت جلال خداى عزّ و جلّ و منزّه داشتن اوست از آنچه هر مشركى درباره او گويد، پس چون بنده اين تعبير را بگويد هر فرشته‌اى بر او درود فرستد.» [٨٣] [٢٤] آيه پيشين صفات خدا را يادآور شد، و به نظر مى‌رسد كه اين آيه افعال‌