تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٦ - شرح آيات

ايمان خود به معنى آن نفوذ كنند گرفتار جحود مى‌شوند، گمراه مى‌گردند، و شايد اساس دسته‌اى از اقسام شرك همين جحود باشد، و از اين رو آياتى از قرآن آمده است كه ما را به اشاره‌هايى فطرى متوجّه خداوند كند.

«هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ- اوست خداى يگانه كه هيچ خدايى جز او نيست.» به خواست خدا، پاره‌اى انديشه‌ها درباره اين كلمات درخشان خواهد آمد.

«عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ- داناى نهان و آشكار.» در حديث منقول از امام باقر (عليه السلام) آمده است: «غيب آن چيزى است كه نمى‌باشد و شهادت آن است كه مى‌باشد». [٧٢] احاطه خداوند به غيب از لحاظ آگاهى نشان قدرت نافذ اوست، مگر نه اين كه پروردگار سبحان ما مى‌گويد: «وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلَّا هُوَ ... [٧٣]- كليدهاى غيب نزد اوست جز او كسى را از غيب آگاهى نيست ... تا پايان آيه.» آيا مى‌دانى چگونه استدلال مى‌كنيم كه پروردگار ما داناى نهان و آگاه به غيب است؟ زيرا خداى تعالى پيش از آن كه آفريدگان را بيافريند/ ٢٧٦ مى‌دانست چگونه بدون نمونه‌اى از پيش و نقصى بعدى آنها را بيافريند، پس اگر از پيش آگاهى نداشت (و علم او سابق بر آفرينش نبود) چگونه آنها را بدين دقّت و استوارى آفريد؟

«هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ‌- او بخشاينده مهربان است.» رحمت او بر همه چيز گسترده و بر مؤمنان به رحمت خاص خود تفضّل كرده است.

[٢٣] در هر افق و از كران تا كران با هر سيّاره‌اى كه برآيد و غروب كند، و بر