را سه نشانه است: چون غايب شود به غيبت مى‌پردازد، و چون در حضور باشد تملّق مى‌گويد، و در مصيبت سرزنش مى‌كند». بينديش و تصوّر كن اجتماعى كه افرادش بر يكديگر حسد مى‌ورزند (و به سبب اين آفت) نزديك است كه از درون از هم بگسلد و منفجر شود، چگونه مى‌تواند در شاهراه تمدن پيشرفت كند، و چگونه در برابر ستيزه جوييهاى بزرگ مخالف خود پيروز مى‌شود! سوم: ايثار (و ترجيح برادران بر خود) ... كه همان نشانه ايمان و نماد برونى عشق راستين نسبت به برادران و قلّه بهم پيوستگى در جبهه ايمان است، و جايى است كه نابود كردن خويشتن و فداكارى براى ديگرى/ ٢٤٧ در راه خدا صورت مى‌گيرد، و مؤمن راستين كسى است كه خود را به پيش مى‌افكند و جان مى‌بازد تا ديگران را از خطر ايمن و سالم بدارد، و هنگام تحصيل غنايم واپس مى‌ماند تا ديگران غنيمت را برگيرند. و آيا او در جستجوى قلّه والاى ايمان و رستگارى كه در ايثار متمثّل و متبلور شده، نيست؟ آرى. او وزن و ارزشى براى حطام و خس و خاشاك دنيا قائل نيست كه براى آن با برادرانش بجنگد يا خود به تنهايى از آن بهره گيرد.

انصار برادران مهاجر خود را دوست ندارند و در برابر آنان دل خود را از حسد پاك نمى‌كنند، بلكه فراتر از اين آنان را بر خود ترجيح مى‌دهند، و در ايثار به قلّه آن مى‌رسند، بدانگاه كه با وجود نياز شديد خود، از سهم خويش در آن تقسيم (درآمد حاصل از تسليم كافران) مى‌گذرند.

وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ و ديگران را بر خود ترجيح مى‌دهند هر چند خود نيازمند باشند.» آنان خواست و نيازمندى شديد خود را بهانه‌اى براى ترك ايثار قرار ندادند.

امامان اهل بيت (عليهم السلام) به بيان فضيلت ايثار و دعوت بدان، اهتمام ورزيده‌اند. از امام صادق (عليه السّلام) روايت شده است كه گفت: «بهترين افراد شما گذشت كنندگان شمايند، و بدترين افراد شما بخيلان شمايند، و از اعمال صالح نيكويى و احسان به برادران و كوشش در رفع نيازمنديهاى ايشان است، و در اين كار مبارزه و ستيزه با شيطان و دور شدن از دوزخ فروزان و درآمدن‌