تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٧ - شرح آيات

از آنجا كه جلوگيرى از طغيان ثروت از بزرگترين اقدامات و مهمترين مقاصد و دشوارترين وظايف حكومت اسلامى است سياق قرآنى تسليم تام به رهبرى شرعى را واجب ساخته و گفته است

«وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا- هر چه پيامبر به شما داد بستانيد، و از هر چه شما را منع كرد اجتناب كنيد،» زيرا وى از جانب خدا نمايندگى دارد و اين كار به او واگذار شده و در هر چيزى احكام خدا را مى‌شناسد، و از لحاظ الزام فرقى ميان خدا و امر پيامبر او و رهبرى شرعى كه جانشين او مى‌شود، وجود ندارد، و در اين آيه/ ٢٣١ ردّى است محكم بر اقدامات منافقان كه در رهبرى او (صلّى اللَّه عليه و آله) شك مى‌كردند. امام صادق (عليه السّلام) را در اين باره حديثى است مفصّل كه در آن آمده است

«براستى خداى عزّ و جلّ پيامبرش را تربيت كرد، و نيكو تربيتش كرد، پس چون تربيت او به كمال رسيد گفت: «وَ إِنَّكَ لَعَلى‌ خُلُقٍ عَظِيمٍ‌ [٢٢] و براستى تو راست خلقى عظيم.» سپس كار دين و امّت را به او واگذاشت تا بندگانش را رهبرى كند و خداى عزّ و جلّ گفت: «ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا [٢٣]- هر چه پيامبر به شما داد بستانيد، و از هر چه شما را منع كرد اجتناب كنيد»، و پيامبر خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) راست رو موفّق و مؤيّد به روح القدس بود، نمى‌لغزيد و در هيچ چيز كه به اداره امور و رهبرى مردم مربوط بود خطا نمى‌كرد، پس به آداب خداوند ادب آموخت. آن گاه خداى عزّ و جلّ نماز را دو ركعت دو ركعت جمعا ده ركعت (در شبانه روز) واجب ساخت، و پيامبر خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) دو ركعت به هر دو ركعت افزود و به نماز مغرب يك ركعت افزود و اين يك ركعت افزودگى را در سفر و حضر ثابت و پايدار ساخت، آن گاه خداى عزّ و جلّ تمام اينها را اجازه داد، و بدين ترتيب نماز واجب (شبانه روزى) هفده ركعت شد.