تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٧ - شرح آيات
و مهمترين چيزى كه حزب خدا بدان تميز داده مىشود اين است كه افراد آن براى بندگى خدا تنها به حق توجّه دارند و خواهان آناند و به پيامبر او از روى خرسندى/ ١٩٣ و رضايى استوار و پايدار سرسپردهاند. اگر در دلهاى آنان و رفتارهاى سياسى و حتى اجتماعى آن جستجو كنى هرگز اثرى از دوستدارى نسبت به دشمنان در زندگى آنان نمىيابى، زيرا گراييدن آنان به حزب اللَّه با پاكدلى و اخلاص تنها براى خداى تعالى است، از اين ارزش اساسى دست برنمىدارند و هيچ كس را هر چند به ايشان نزديك باشد بر آن ترجيح نمىدهند، و اين به سبب هشيارى و آگاهى ژرف ايشان است به نقش تولّى و دوستدارى در تعيين شخصيت انسان، و هويّت حقيقى و پيوستگى او، چنان كه خداوند گفت
«لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ- نمىيابى مردمى را كه به خدا ايمان آورده باشند ...» ايمانى با قانع شدن و توحيد، يا يقين داشتن به حساب و پاداش.
«وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ- و روز قيامت،» كسانى را كه داراى اين صفات باشند نمىيابى كه ...
«يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ- با كسانى كه با خدا و پيامبرش مخالفت مىورزند، دوستى كنند.» پس اين شرك و كفرى است كه نفوس آنان كه به خدا ايمان دارند آن را نمىپذيرد، و گناهى است بزرگ كه مىترسند خداوند به سبب آن در آخرت بر ايشان خشمگين شود، در حالى كه آنان در جستجوى سعادت و رستگارى در آخرتاند. با نگريستن از زاويهاى ديگر بدين آيه، مفهومش اين است كه كسى كه با دشمنان خدا دوستى و محبّت مىورزد از مؤمنان نيست، و براستى مهمترين عاملى كه منافقان و صاحبان نفوس بيمار را به اقدام در اين زمينه سوق مىدهد همان شكّ آنان نسبت به خداوند و پاداش، و كفر آنان بدين دو است، و آنان ايمان به خدا را با شرك و كفر و آخرت را با دنيا تعويض كردهاند. امّا مؤمنان راستين (حزب خدا) دوستدار پروردگار خود و جانشينان او از رهبريهاى مكتبى هستند، و ايمانشان