تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٤ - شرح آيات

ميان خودشان باقى نمى‌ماند، با توجّه به اين كه مشيّت خداى تعالى به خوار كردن آنان و همچنين به عزّت حزب خود منحصر به آخرت نيست بلكه اين هر دو، (ذلّت آنان و عزّت اينان) در دنيا نيز واجب و حتمى شده است و اين هر دو امر در پيروزى دادن خداى سبحان به حزب خود جلوه‌گر مى‌شود، و اين پيروزى حقّى است حتمى كه خداوند زندگى را بر اساس آن آفريده و تحقّق آن را به اراده خود، فرض و واجب كرده است.

«كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي‌- خدا مقرر داشته و نوشته است كه

البته من و پيامبرانم پيروز مى‌شويم.» (كتب) يعنى واجب و تثبيت كرده است، مانند آن كه گويد: «كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ‌ [٥٢]- روزه داشتن بر شما مقرر شد»، و «كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ‌ [٥٣]- جنگ بر شما مقرّر شد»، و هيچ عاملى آنچه را خدا مقرّر كرده تغيير نمى‌دهد، زيرا اين اراده مطلق اوست. و در اين آيه چهار تأكيد وجود دارد: فعل «كتب، به معنى مقرر كرد» و لام توكيد، و نون توكيد در «لَأَغْلِبَنَ‌- البته پيروز مى‌شوم»، و ضمير منفصل «انا: من»، و تمام اين تأكيدها براى آن است كه مؤمنان به يارى و پيروزى بخشيدن خدا به خود اطمينان يابند، با وجود تمام مخالفتها و شرايط نامساعد، آنجا كه با شمارى اندك و ساز و برگى محدود در برابر حزب شيطان با شمار افزون و امكانات مادّى و معنوى بسيار، مى‌ايستند و مى‌دانند كه سرانجام بر آن پيروز خواهند شد و چيرگى به سود آنان خواهد بود، زيرا گر چه خود اند كند و امكاناتشان كم است، امّا به اراده مطلق غيب مؤيّدند.

«إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌ‌- همانا خدا قدرتمند است.»/ ١٩١ هيچ كس بر او چيره نمى‌شود، و او بر هر دشمنى پيروز مى‌شود.

«عَزِيزٌ- مسلّط و با عزّت است.»