تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٠ - و آخرين سخن
«أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها [١٨١]- آيا آن كس كه مرده بود و ما زندهاش ساختيم و نورى فرا راهش داشتيم تا بدان در ميان مردم راه خود را بيابد، همانند كسى است كه به تاريكى گرفتار است و راه بيرون شدن را نمىداند؟» چنين به نظر مىرسد نورى كه در اين آيه و در آن يك آمده همان بصيرت و روشندلى در زندگى است كه در قيامت به صورت نورى درخشان متمثّل و جلوهگر مىشود.
چرا ما را به زندگى دنيا آوردهاند، و هدفهاى بزرگ ما در جهان چيست و سنّتهاى حكمرواى خدا كدام است، و اختلاف مردم از چيست و موضع گيرى مناسب و ترازوهاى حق كدامند و چگونه به وسيله آنها امور خود را مىشناسيم؟ و دهها اشاره و روشننمايى قرآنى كه پروردگار ما به كسانى كه ايمان آورده و پرهيزگارى كردهاند ارائه مىدهد.
/ ١٢١ رهبرى مكتبى تجسّم و تبلور همين روشن نماييها در مواضعى است كه مطرح مىكند يا اوامرى كه صادر مىكند، از اين رو رهبرى نيز براى پرهيزگارانى كه بدان متوسّل شوند نور است.
با وجود آن كه مصدر و منبع اين نور همان وحى است، باز هم ما به رهبرى ربّانى نيازمنديم، زيرا آن رهبرى به حقايق وحى نزديكتر است، و آينهاى است صافى و زدوده كه حقايق را بدرستى و امانت و هشيارى منعكس مىكند، و چه قدر ما در حالى كه در جهانى بسر مىبريم كه بدعتها و مذهبهاى گمراه و وسايل تبليغات و فرهنگ گمراه كننده در آن افزون شده، بدين نور نيازمنديم.
امام باقر (ع) گفت: «نورى كه بدان راه مىروند يعنى امامى كه از او پيروى كنند»، [١٨٢] و همچنين از امام صادق (ع) همين روايت رسيده است. مهمّ اين نيست كه آدمى بجنبد يا راه برود، مهمّ اين است كه حركت او در راه راست به
[١٨١] - الانعام/ ١٢٢.
[١٨٢] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٢٥٢.