تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٩ - و آخرين سخن

چنان كه حال پاره‌اى از اهل/ ١٢٠ كتاب است، خسارت و زيانى نمى‌بيند، و در آخرت به سبب پيوستگى افزون از حد به دنيا خسرانى متوجه او نمى‌شود. چنان كه بسيارى از مؤمنان كه خداوند پيشتر در آيات (١٩- ٢٤) دنيا را براى آنان تعريف كرده و ايشان را به آخرت فرا خوانده است، و بسيارى از مردم بدين سطح مى‌رسند. پس اسلام راهى است متوازن و متعادل و دنيا و آخرت را براى پيروان خود مى‌خواهد. از ابى الجارود روايت شده كه گفت: به ابى جعفر (ع) گفتم: خداوند به اهل كتاب خيرى افزون داده است، گفت: كدام افزونى؟ گفتم: سخن خداى عزّ و جلّ

«الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ يُؤْمِنُونَ‌ [١٧٦]- كسانى كه پيش از اين كتاب، كتابشان داده بوديم بدان ايمان مى‌آوردند» تا آنجا كه گويد: «أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا [١٧٧]- اينان به سبب صبرى كه كرده‌اند دو بار پاداش داده شوند» گفت: و گفته است: خداوند همان را كه به آنان داده به شما نيز داده است، سپس تلاوت كرد: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ‌- كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از خدا پروا داريد و به پيامبرش ايمان آوريد تا شما را از رحمت خويش دو نصيب دهد.» [١٧٨] «وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ‌- و شما را نورى بخشد كه در روشنايى آن راه بجوييد،» نتيجه پرهيزگارى و ايمان به پيامبر. يكى از مفسّران گويد: يعنى در روز قيامت، و اين همان نورى است كه در سخن خدا آمده: «يَسْعى‌ نُورُهُمْ‌ [١٧٩]- نورشان مى‌شتابد [١٨٠]»، امّا چه موجبى اين نور را فقط منحصر به آخرت مى‌كند؟ آيا انسان در دنيا نيز نياز به نورى پايدار ندارد؟ خداى تعالى گويد