تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٣٥

/ ٥٤٥ پيامبر خدا (ص) گفت: «هر كه بگويد لا اله الّا اللَّه درختى در بهشت براى او بنشانند» و هنگامى كه حضرتش (ص) به معراج به آسمان رفت ديد فرشتگان كاخهايى مى‌سازند و بسا كه (از كار و ساختمان) دست مى‌كشند. گفت

شما را چه مى‌شود كه بسا مى‌سازيد و بسا دست نگه مى‌داريد؟

گفتند: ما بنا نمى‌كنيم مگر آن كه مخارج و مصالح به ما برسد.

گفت: مخارج و مصالح شما كدام است؟

گفتند: گفته مؤمن، سبحان اللَّه، و الحمد للَّه، و لا اله الّا اللَّه، و اللَّه اكبر. [١٠١] از آنچه در سيرت امام زين العابدين (ع) روايت كرده‌اند اين است كه يك بار بيرون رفت و بوى خوش بر خود زده و جامه تازه پوشيده بود، يكى از اصحابش او را ديد و بدو گفت: اى پسر پيامبر خدا! به كجا مى‌روى؟

گفت: مى‌روم تا خواستگارى كنم.

پس از آن از هم جدا شدند. هنگامى كه آن صحابى به مسجد آمد امام را ديد كه براى نماز ايستاده است، با شگفتى از او پرسيد: مگر نه آن كه گفتى به خواستگارى مى‌روى؟

حضرتش (ع) گفت: بلى، حور عين را از پروردگارش خواستگارى مى‌كنم. [١٠٢] بنا بر اين كسى كه نماز برپاى مى‌دارد، و كسى كه در راه خدا جهاد مى‌كند و كسى كه طرحهاى اسلامى را عهده‌دار مى‌شود و ... و ... همه آينده ابدى خود را با اين اعمال بنا مى‌كنند.

[٧٥] و تصوير سوّم از روز قيامت، افزون بر ورود آنان به دوزخ و اينان به بهشت، منظره فرشتگانى است كه پيرامون عرش قدرت و عزّت حلقه زده‌اند و به ستايش خدا تسبيح مى‌گويند.