تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٢٣ - شرح آيات

- گويند. اى پروردگار ما، ما را دو بار ميرانيدى و دو بار زنده ساختى». [٨٤] هم چنان كه احتمال دارد مردن در دميدن نخست مخصوص كسانى باشد كه در حين آن موجودند و هنوز نمرده‌اند، در حالى كه زندگى يافتن از دميدن دوم شامل همگان مى‌شود.

[٦٩] سياق سوره ما را به جانبى ديگر از روز قيامت مى‌كشاند، آن گاه كه زمين از پرتو نور خدا روشن مى‌شود/ ٥٣٢ و ترازوها را براى حسابرسى عادلانه مى‌نهند و اعمال مردم را كه خدا به دانش خود آمار گرفته و بر شمرده پاداش مناسب مى‌دهند.

«وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها- و زمين به نور پروردگارش روشن شود.» پروردگارى كه آن را آفريده و از خلال آن آفرينش جلال و عظمتش جلوه‌گر مى‌شود، خدا در آفرينش خورشيد و ماه تجلّى كرده است، و آن گاه در ابداع نورى كه در آن روز زمين بدان وسيله بدرخشد تجلّى مى‌كند.

در اخبار از مفضّل بن عمر آمده است كه گفت: شنيدم ابو عبد اللَّه (ع) مى‌گفت

«چون قائم ما برخيزد، زمين به نور پروردگارش روشن شود، و تيرگى از ميان برود». [٨٥] و شك نيست كه نهضت و برپاى خاستن امام حق و پيامدهاى آن از برپا شدن حكومت عدل الهى از بارزترين تجلّيات نور اوست، سبحانه و تعالى، مگر نه آن كه پيامبران و رسولان و اولياء نور خدا در زمينند؟

«وَ وُضِعَ الْكِتابُ‌- و كتاب را بنهند.» تا خدا به حساب اعمال مردم برسد، و كتاب در اين جا همان تراز و مقياس است. و از اين نكته در مى‌يابيم كه چيزها در آخرت از حالت معنوى خود به صورت مادّى دگرگون مى‌شوند. پس كتاب كه همان ميزان حق و باطل است، و در دنيا