تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٤ - شرح آيات

آن كه اينان بار گناه كسى را بر گردن نخواهند گرفت و دروغ مى‌گويند». [٢٢] به راستى اگر تو ديگرى را بخوانى كه بار مسئوليت تو را حمل كند، ذرّه‌اى از آن را حمل نخواهد كرد، زيرا هر كسى به دنيا مى‌آيد و به اندازه‌اى كه او را كفايت مى‌كند مسئوليّت دارد، و واجب است كه در برابر فشارها و خواهشهاى نفسانى مقاومت و مبارزه كند.

/ ٤٣ تو خود مسئول عمر و جوانى و بيدارى و خواب، و كوشش و افسردگى، و ايمان و كفر خويشتنى. پس بر ما واجب است كه بركشيدن بار مسئوليتهاى خود با نيرومندى عزم جزم كنيم تا به يقين دست يابيم.

اما چگونه اين حقيقت بزرگ را درمى‌يابيم؟

بدين سان

١- از پروردگار خود، ناديده و در غيب بيم و پروا داريم.

«إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ‌- تو فقط كسانى را بيم مى‌دهى كه (خود) از پروردگارشان ناديده پروا دارند،» زيرا تا وقتى ما به عالم غيب ايمان نياوريم حقايق را در نمى‌يابيم و فهم نمى‌كنيم.

٢- نماز مى‌گزاريم.

«وَ أَقامُوا الصَّلاةَ- و نماز مى‌گزارند.» ٣- خويشتن خود را تزكيه و پاك مى‌سازيم.

«وَ مَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِهِ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ- و هر كه پاك شود براى خود پاك شده و سرانجام همه به سوى خداست.» پس اگر به غيب ايمان آورى، و نماز بگزارى و خويشتن را به پرورش الهى پرورش دهى، تو خود استفاده كرده و سود برده‌اى.

[١٩- ٢٢] در دنيا مردم را به يك چشم و يكسان مى‌بينيم، آن كه پاك و