تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١ - شرح آيات

«/ ٤٠ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ‌- و در روز قيامت شرك آوردنتان را انكار كنند.» فرشتگان و پيامبرانى همچون عيسى و اولياء صالح همه شرك آوردن شما را ناستوده و زشت مى‌شمارند و از شما و عبادتى كه نسبت به ايشان معمول داشته‌ايد بيزارى و دورى مى‌جويند، هم چنان كه نظاير و همانندانتان نيز شما و شركتان را تكفير مى‌كنند و زشت و ناروا مى‌شمرند.

«وَ لا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ- و كس همانند (خداى) آگاه خبر دارت نكند.» خبير كسى است كه از چيزى خبر مى‌دهد، و ابعاد آن را مى‌شناسد، و چه كسى آگاهتر از پروردگار كه خود آفريننده است و علم او بر همه چيز احاطه دارد؟

[١٥] احساس بى‌نيازى كه قرآن آن را استغنا ناميده است، و همان است كه صاحب خود را به خودپرستى و سركشى فرا مى‌خواند، به راستى بيمارى خطرناكى است، زيرا انسان را در وضعى قرار مى‌دهد كه در حالت وهم و پندار به سر مى‌برد و با حقايق همزيستى ندارد، از اين رو پروردگار ناتوانى و عجزى را كه بر ما احاطه دارد به ما يادآور مى‌شود.

«يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ‌- اى مردم همه شما به خدا نيازمنديد.» چه كس از ما نيازمندتر، كه پروردگار ما را در محور عجز و ناتوانى و مسكنت قرار داده، زيرا هر چه داريم از ذات سبحان او داريم. امام حسين (عليه السلام) در تضرّع خود مخصوص به روز عرفه گويد

«الهى! من در توانگرى خويش نيازمند و فقيرم، پس چگونه در نيازمندى و فقر خويش نيازمند نباشم».

«وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ- و خداست كه بى‌نياز ستودنى است.» توانگرى عادتا همراه با پستى و لئيمى است، امّا خداوند توانگرى است ستوده، پس او توانگر است و از توانگرى خود به ديگران مى‌بخشد، و توانگرى است‌