اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٥ - بخل و امساك

١٧

بخل و امساك‌

اشاره‌

نعمتها و مواهبى كه پروردگار در اختيار انسان‌ها گذاشته، در بسيارى از موارد، بيش از نياز آنهاست، به گونه‌اى كه مى‌توانند ديگران را نيز در آن سهيم كنند، بدون آن كه زيانى به زندگى خودشان برسد؛ ولى گروهى به خاطر صفت رذيله‌ «بخل» از اين كار امتناع ورزيده و هيچ كس را در اين مواهب خدادادى سهيم نمى‌كنند. گاه نيز با نمايش ثروت و قدرت به محرومان، نمك بر جراحات قلبشان پاشيده و گويى از اين كار زشت و غير انسانى خويش لذّت هم مى‌برند.

گاه اين صفت با «انحصارطلبى» و «خود برتر بينى» و «حرص و آز» نيز آميخته شده و زشتى آن را چند برابر مى‌كند.

اگر نگاهى به جهان آفرينش بيندازيم، همه جا سخاوت و انفاق و بذل و بخشش را مشاهده مى‌كنيم. خورشيد دائم مى‌سوزد و بخشى از وجودش را تبديل به نور و حرارت مى‌كند و آن را به تمام منظومه شمسى مى‌رساند و با نور و گرماى خود به همه مخلوقات، زندگى مى‌بخشد.

زمين با انواع مواهبى كه در دل دارد، از مواد غذايى گرفته تا معادن گران بها و آب‌هاى زيرزمينى، همه را رايگان در اختيار بشر نهاده و سخاوتمندانه انسان را يارى مى‌دهد. ساير موجودات جهان نيز هر كدام دست‌هاى سخاوتمند خود را سوى انسان‌ها