هنگامى كه قوم لوط، وقاحت را به آخرين درجه رساندند؛ حضرت لوط عليه السلام فرياد زد و گفت: «اى كاش! قوت و قدرتى داشتم (تا شما خيره‌سران را مجازات مى‌كردم) و اى كاش! تكيه گاه محكمى از قوم و عشيره و پيروان نيرومندى در اختيار من بود (تا به كمك آنها) شما منحرفان را سخت كيفر مى‌دادم؛ قَالَ لَوْ أَنَّ لي بِكُمْ قُوَّةً أَوءاوِى الَى رُكنٍ شَديدٍ» [١]

همان گونه كه در ادامه اين آيات آمده است حضرت لوط عليه السلام متوجه شد كه آنها فرستادگان پروردگارند، هيچ كس نمى‌تواند كمترين آسيبى به آنها برساند. فرشتگان به حضرت لوط عليه السلام خبر دادند كه فردا صبح عذاب هولناكى به سراغ اين قوم مى‌آيد و شهرهاى آنها به كلّى زير و رو مى‌شود و بارانى از سنگ‌هاى آسمانى بر آنها فرو مى‌ريزد؛ به حضرت لوط عليه السلام دستور دادند كه شبانه به اتفاق خانواده‌اش- به استثناى همسرش كه از تقوا بى بهره بود- آن شهرها را ترك كنند كه صبحگاهان عذاب الهى فرا مى‌رسد.

در پنجمين‌ بخش از آيات، ضمن اشاره به مجازات شديد اين قوم ننگين زشت سيرت مى‌فرمايد: «قوم لوط، انذارها و هشدارهاى مكرّر (پيامبرشان) را تكذيب كردند. ما بر آنها تند بادى كه ريگ‌ها را به حركت در مى‌آورد، فرستاديم (و همه را زير آن مدفون ساختيم)، جز خاندان لوط كه آنها را سحرگاهان نجات داديم، (به استثناى همسرش كه مشمول مجازات قوم گنهكار شد)؛ كَذَّبَتْ قَومُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ* انَّا ارْسَلنَا عَلَيْهِمْ حَاصِباً الّا آلَ لُوطٍنَجَّيْنَاهُم بِسَحَرٍ» [٢].

البته اين بخشى از مجازات دردناك آنها بود، زيرا در قرآن آمده است كه: «نخست زلزله‌اى- به امر ما- آمد و سرزمين آنها را زير و رو كرد، آن چنان كه قسمت‌هاى بالا در پايين و قسمت‌هاى پايين در بالا قرار گرفت؛ فَلَمَّا جَاءَ امْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا ... [٣]».

«و بارانى از سنگ بر آنها فرو فرستاديم؛ ... وَ امْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِن سِجّيلٍ مَنْضُودٍ» [٤]

اين باران سنگ، ممكن است بخشى از سنگ‌هاى سرگردان آسمانى بوده كه به فرمان پروردگار الهى بر فراز آسمان شهر آنها ظاهر گشته و بر ويرانه‌ها و اجساد بى‌جان‌

[١]-/ هود، ٨٠

[٢]-/ قمر، ٣٤ و ٣٥

[٣]-/ هود، ٨٢

[٤]-/ همان‌