اخلاق در قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٥ - ٦- درمان حسد

به اين ترتيب مرحله عدم ظهور و بروز باز دو حالت دارد: حالتى كه صاحبش از وجود آن ناراحت نباشد و در رفع آن نكوشد بلكه در درون با آن هماهنگ گردد و حالتى كه چنين نباشد، گناه بودن حالت اول بعيد به نظر نمى‌رسد هر چند دليل قاطعى بر آن نداريم.

٦- درمان حسد

همان گونه كه از بحث‌هاى پيشين استفاده شد «حسد» از بيمارى‌هاى خطرناك اخلاقى است كه اگر انسان به درمان آن نپردازد دين و دنياى او را تباه مى‌كند.

درمان اين بيمارى اخلاقى مانند درمان صفات رذيله ديگر است كه بر دو اساس استوار مى‌باشد.

١- طرق علمى.

٢- طرق عملى.

در قسمت‌ «علمى» شخص حسود بايد روى دو چيز مطالعه و دقّت كند يكى پيامدها و آثار ويرانگر حسد از نظر روح و جسم و ديگر ريشه‌ها و انگيزه‌هاى پيدايش حسد.

همان گونه كه شخص معتاد به يك اعتياد خطرناك، مانند اعتياد به هروئين، بايد سرانجام كارِ معتادان را بررسى كند و ببيند آنها چگونه سلامت و تندرستى خود را از دست داده و زن و فرزند و حيثيّت اجتماعى آنها بر باد مى‌رود و با دردناك‌ترين وضعى در جوانى جان مى‌سپارند و نه تنها كسى از مرگ آنها ناراحت نمى‌شود بلكه مرگ او را سعادتى براى خانواده و فاميل و دوستانش مى‌شمرند! همين‌طور «حسود» بايد بينديشد كه اين بيمارى اخلاقى به زودى جسم او را بيمار مى‌كند، مانند خوره روح او را مى‌پوساند و مى‌خورد و از بين مى‌برد، خواب و آرامش را از او سلب مى‌كند و هاله‌اى از غم و اندوه هميشه اطراف قلب او را گرفته است و از آن بدتر اينكه مطرود درگاه خدا مى‌شود و به سرنوشتى همچون ابليس و قابيل گرفتار مى‌آيد و تازه با همه اينها نيز نمى‌تواند به مقصود خود يعنى زوال نعمت محسود برسد!

بى شك مرور بر اين آثار و پيامدها و بررسى مكرّر احاديث نابى كه در اين زمينه‌