اكرم صلى الله عليه و آله دستور مى‌دهد كه از شرّ آنها به خدا پناه برد و بگويد: «به خدا پناه مى‌برم از شرّ حسود هنگامى كه حسد بورزد». (وَ مِنْ شَرِّ حَاسِدٍ اذَا حَسَدَ)

در آغاز اين سوره به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌گويد: «بگو: پناه مى‌برم به پروردگار سپيده صبح از شرّ تمام مخلوقات (شرور)».

سپس به سه گروه از مخلوقات شرور اشاره مى‌كند كه اساس شرّ و عامل اصلى شرارت در جهانند:

نخست مهاجمان شرورى كه از تاريكى شب استفاده مى‌كنند و به انسانها در حال خواب و بيدارى حمله‌ور مى‌شوند، تعبير به‌ «غَاسِقٍ» (موجود شرورى كه شب حمله‌ور مى‌شود) به خاطر آن است كه نه فقط حيوانات درنده و گزنده، شب‌هنگام از لانه‌هاى خود بيرون مى‌آيند و زيان مى‌رسانند، بلكه افراد شرور و ناپاك و پليد نيز غالباً از تاريكى شب براى وصول به مقاصد خود استفاده مى‌كنند.

ولى تاريكى و ظلمت در اينجا مى‌تواند معنى گسترده‌ترى داشته باشد و شامل هرگونه ناآگاهى و جهل و پنهان‌كارى شود، چرا كه راهزنان طريق حق هميشه از جهل و ناآگاهى مردم استفاده مى‌كنند و با نقشه‌هاى شوم و پنهانى خود به مؤمنان پاكدل حمله‌ور مى‌شوند.

سپس به شرورانى اشاره مى‌كند كه در گره‌ها مى‌دمند و اين تعبير اشاره به زنان وسوسه‌گر يا مطلق وسوسه‌گران است كه همچون ساحران به هنگام سحر «اورادى» را مى‌خوانند و در گره‌ها مى‌دمند، پى در پى مطالب بى‌اساس خود را در گوش مردم مى‌خوانند تا با اين وسوسه‌ها اراده آنان را سست كنند و به حالت ترديد بكشانند و هنگامى كه اراده‌ها سست شد راه براى حمله لشگر شيطان هموار مى‌شود.

سپس به سوّمين و آخرين گروه از شروران اشاره كرده، مى‌فرمايد: «بگو به خدا پناه مى‌برم از شرّ حاسدان، هنگامى كه حسد مى‌ورزند».

از اينجا روشن مى‌شود كه يكى از عمده‌ترين عوامل تخريب و فساد در جهان، تخريب و فسادى است كه از حسودان سرچشمه مى‌گيرد و به اين ترتيب منابع سه‌گانه مهمّ شرّ و فساد (مهاجمان تاريك دلى كه از تاريكى‌ها استفاده مى‌كنند و بر مردم هجوم مى‌آورند و وسوسه‌گرانى كه با تبليغات سوء خود ايمان و عقيده و پيوندهاى مردمى را