سوى خود فرامى‌خواند، امّا هنگامى كه نزد آن مى‌آيند چيزى كه عطش را فرونشاند پيدا نيست، بلكه دويدن در اين بيابان سوزان آنها را تشنه‌تر مى‌كند، باز سراب را در فاصله ديگرى جلو خود مى‌بينند و به گمان اينكه آنجا آب است به سوى آن مى‌شتابند و باز هم تشنه‌تر و تشنه‌تر مى‌شوند تا هلاك گردند.

بسيارند كسانى كه سالها به سوى دنيا دويده‌اند، هنگامى كه به آن رسيده‌اند صريحاً اعلام مى‌كنند نه تنها گمشده خود را (يعنى آرامش و آسايش) پيدا نكرده‌اند، بلكه‌ «شهد» آن را با «شرنگ» و «گل» آن را با «خار» همراه ديده‌اند، غالباً به جاى آرامش، نگرانى‌ها و اضطراب‌هاى آنها براى حفظ آنچه دارند چندين برابر شده است!

***

٣- گروه ديگرى از آيات از اين حقيقت پرده برمى‌دارد كه مجذوب شدن به زرق و برق دنيا انسان را از آخرت غافل مى‌كند؛ يعنى شغل شاغل و همّ واحد آنها مى‌شود و تمام توجّه آنان را به سوى خود جلب مى‌كند.

مى‌فرمايد: «يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمُ غَافِلُونَ؛ آنها تنها ظاهرى از زندگى دنيا را مى‌دانند و از آخرت غافلند!» [١]

آنها حتّى زندگى دنيا را نشناخته‌اند و به جاى اينكه آن را مزرعه آخرت و قنطره و گذرگاهى براى نيل به مقامات معنوى و ميدانى براى ورزيدگى و تمرين جهت به دست آوردن فضايل اخلاقى بشناسند آن را به عنوان هدف نهايى و مطلوب حقيقى و معبود واقعى خود شناخته‌اند و طبيعى است كه چنين افرادى از آخرت غافل مى‌شوند.

در جاى ديگر مى‌فرمايد: «ارَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ؛ آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شده‌ايد؟!» سپس مى‌افزايد: «فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِى الْآخِرَةِ الّا قَلِيلٌ؛ با اينكه متاع زندگى دنيا در برابر آخرت چيز اندكى بيش نيست». [٢]

آرى افراد كم ظرفيّت و هوسباز، چنان دنياى كوچك و ناپايدار در نظرشان بزرگ جلوه مى‌كند كه حيات جاويدان و ابدى را كه مملوّ از مواهب الهى است به فراموشى مى‌سپارند.

[١]-/ روم، ٧

[٢]-/ توبه، ٣٨