٤- در بخش ديگرى از آيات، دنيا به عنوان‌ «عَرَض» (بر وزن غَرَض) به معنى موجود بى ثبات و زوال پذير تعبير شده است، از جمله مى‌فرمايد: «... تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَعِنْدَ اللَّهِ مَغَانِمُ كَثِيرَةٌ ...؛ شما سرمايه زوال‌پذير دنيا را طلب مى‌كنيد در حالى كه نزد خداوند غنيمت‌هاى فراوانى براى شما (در سراى آخرت) است». [١]

در جاى ديگر خطاب به اصحاب پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «شما متاع ناپايدار دنيا را مى‌خواهيد ولى خداوند سراى ديگر را براى شما مى‌خواهد»، (... يُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَ اللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ ...) [٢]

در آيات ديگرى نيز همين گونه تعبير ديده مى‌شود كه نشان مى‌دهد گروهى از مسلمانان يا غير مسلمين به خاطر حرص در جمع آورى متاع زوال‌پذير و ناپايدار دنيا از پرداختن به مواهب پايدار الهى در سراى ديگر و ارزشهاى والاى انسانى و مقام قرب به خدا باز مى‌مانند. آرى نعمت حقيقى زوال ناپذير نزد اوست و باقى همه‌ «عرض» و «عارضى» و زوال پذير است.

اين تعبير هشدارى است به همه دنياپرستان كه مراقب باشند سرمايه‌هاى عظيم انسانى خود را فداى امور زوال‌پذير نكنند.

***

٥- در بخش ديگرى از آيات، از مواهب مادّى دنيا تعبير به‌ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا شده است‌ [٣].

تعبيراتى مشابه آن در آيات ديگر نيز آمده است، مانند: «مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَ زِينَتَهَا نُوَفِّ الَيْهِمْ اعْمَالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيهَا لَايُبْخَسُونَ؛ كسانى كه زندگى دنيا و زينت آن را بخواهند، (نتيجه) اعمالشان را در همين دنيا به طور كامل به آنها مى‌دهيم و چيزى از آنها كم و كاست نخواهد شد (ولى در آخرت بهره‌اى نخواهند داشت)». [٤]

در جاى ديگر خطاب به زنان پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «يَا ايُّهَا النَّبِىُّ قُلْ لِازْوَاجِكَ انْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا وَ زِينَتَهَا فَتَعَالَيْنَ امَتِّعْكُنَّ وَ اسَرِّحْكُنَّ سَرَاحاً جَمِيلًا؛ اى پيامبر! به‌

[١]-/ نساء، ٩٤

[٢]-/ انفال، ٦٧

[٣]-/ كهف، ٤٦ و ٢٨

[٤]-/ هود، ١٥