درس ششم روش‌هاى سير و سلوك‌ آيات و نشانه‌هاى خداى متعال كران تا كران هستى را فرا گرفته است. لحظه‌اى درنگ و انديشه در اين نشانه‌ها انديشمند ژرف‌نگر را در خود فرو مى‌برد، و در تكاپوى هستى و حيات به قرب و وصال حق فرامى‌خواند.
آدمى در بيرون از هستى خود راهى براى رسيدن به منزلگه محبوب ندارد، بلكه در سرّ درونش بسان رود كوچكى كه به دريايى بى‌كران مى‌ريزد، با حقيقت هستى مرتبط است و راهى جز آن براى رسيدن به قرب و وصال حق ندارد. صراط مستقيم قرب به خداى متعال براى همگان يكسان است، امّا راههاى فرعى آن بسيارند- چنان‌كه مفسران قرآن در تفاوت بين صراط و سبيل بدان اشارت كرده‌اند- ويژگيهاى هر انسانى راهى را براى رسيدن به بارگاه حق فراروى او قرار داده است. در كلمات عارفان نيز آمده است «الطرق الى اللَّه بعدد انفاس الخلائق» «١» يكى با جذبه پيش مى‌رود و ديگرى با عرفان اسلامى ٩٦ الف. تفكر براى شناخت كمالات خداى متعال ص : ٩٥ سلوك، يكى اهل رجاء و بسط است، و ديگر اهل قبض و خوف.
متون دينى اسلام صراط مستقيم بندگى و قرب و سبيل‌هاى آن را به نيكى بيان كرده است؛ و بى‌گمان تنها با پيروى از آنها مى‌توان به سلامت به ساحل مقصود رسيد.
عارفان مسلمان با تلاش‌هاى علمى و عملى خود به گوشه‌هايى از اين اسرار پى برده‌اند و هر يك به گونه‌اى راه وصول به حق را تبيين كرده‌اند. به ويژه عارفان بزرگ شيعه در قرنهاى‌