اين آيات همچنين روح را مجراى فيض و عنايات ويژه الهى مى‌شمارد كه با آن انبياء و مؤمنان را تأييد و يارى مى‌كند.
واتَيْنا عيسى‌ ابْنَ مَرْيَمَ البَيِّناتِ وَ ايَّدْناهُ بِرُوحِ القُدُس. (بقره: ٨٧)
و به عيسى بن مريم دليلهاى روشن عنايت كرديم و او را به روح القدس تأييد نموديم.
برخى آيات قرآن نيز روح را وسيله‌اى براى تأييد و يارى مؤمنان و بندگان صالح خدا معرفى مى‌كند. «١» ٣. واسطه نزول وحى‌ قرآن در برخى آيات روح را واسطه نزول وحى به انبيا (ع) معرّفى و به امانت‌دارى آن در گرفتن و ابلاغ وحى اشاره مى‌كند:
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلَى‌ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ. (شعراء: ١٩٣- ١٩٤)
آن را روح الامين بر قلب تو نازل كرده است تا از بيم دهندگان باشى.
٤. انتساب به خداى متعال‌ آيات قرآن چنانكه گذشت روح را به خداى متعال نسبت مى‌دهد و آن را روح خدا- روحى، روحنا- مى‌نامد. آشكار است كه مقصود از اين انتساب نزديك بودن اين مخلوق به خداى متعال است.» ٥. روح همراه ملائكه و متحد با آنها از برخى آيات قرآن كريم برمى‌آيد كه روح در نزول و عروج ملائكه با آنهاست و به گونه‌اى با آنها متّحد است. به اين معنا كه روح در مظاهر ملائكه ظاهر مى‌گردد و ملائكه از جلوات روح هستند. به سخن ديگر روح اصل و باطن ملائكه است و ملائكه فروع و جلوات روح‌اند.
بدين سبب نزول و عروج ملائكه در حقيقت نزول و عروج روح هم خواهد بود.
در سوره نحل آمده است:
يُنَزِّلُ الْمَلَائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى‌ مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ. (نحل: ٢)
فرشتگان را با همراهى روح به امر خود بسوى آنان كه مى‌خواهد نازل مى‌كند.