[ ٧٢ ])» قرآن كريم در اين آيات براى بيان شرافت روح انسانى و قرب او به خداى متعال، روح را به خدا نسبت داده و فرموده است كه از روح خودم در او دميدم. «٢» ٢. تعليم بى‌واسطه اسماى الهى‌ قرآن كريم در جريان خلقت آدم (ع) بيان مى‌دارد كه خداى متعال همه اسماى الهى را به آدم (ع) آموخت:
عَلَّمَ ادَمَ الْاسْمآءَ كُلَّها. (بقره: ٣١)
نامها را به تمامى به آدم بياموخت.
دميدن روح الهى و تعليم اسما، نورانيت و شايستگى اى به آدم بخشيد كه او را خليفه خدا در زمين و مسجود ملائكه ساخت. «٣» اين دو ويژگى اگرچه درباره خلقت حضرت آدم (ع) و انسان كامل است، «٤» ولى حكايت از استعداد درونى انسان و امكان تقرّب او به خداى متعال و تعليم بى‌واسطه از او دارد.
٣. شهود جمال حق در موطن الست‌ قرآن كريم از موطنى خبر مى‌دهد كه همه انسانها در آن به چشم دل و در جانشان جمال حق را مشاهده و به ربوبيّت او اعتراف كرده‌اند.
وَاذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَني ادَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى‌ أَنْفُسِهِمْ الَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلى‌ شَهِدْنَا ان تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ انَّا كُنَّا عَنْ هذَا غَافِلِينَ. (اعراف: ١٧٢)
و پروردگار تو از پشت بنى آدم فرزندانشان را بيرون آورد و آنان را بر خودشان گواه گرفت و پرسيد آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: آرى گواهى مى‌دهيم تا در روز قيامت نگوييد از آن بى‌خبر بوديم.