فَاذْكُرونى‌ اذْكُرْكُمْ (بقره: ١٥٢)
پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم.
اين ياد خداى متعال از بنده با لطف و رضوان دواى دردهاى سالك است. حافظ چه نيكو از زبان چنين سالكى گفته است:
تو همچو صبحى و من شمع خلوت سحرم تبسمى كن و جان بين كه چون همى سپرم‌ خداى متعال پيش از بيان اينكه تنها با ياد خدا دلها آرام مى‌گيرد مى‌گويد:
يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنَابَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ. (رعد: ٢٧ و ٢٨)
خدا هر كه را به درگاه او روى كند به سوى خود هدايت مى‌كند، آنان كه ايمان آورده‌اند و دلهاشان با ياد خدا آرام مى‌گيرد.
هدايت ويژه الهى كه سالك را به سوى خداى متعال پيش مى‌برد از آثار و بركات ذكر و آرامش دل به آن است. از شيرين سخنى حافظ است كه مى‌گويد:
هماى اوج سعادت به دام ما افتد اگر تو را گذرى بر مقام ما افتد حباب‌وار براندازم از نشاط كلاه اگر ز روى تو عكسى به جام ما افتد ذكر كثير و مدام‌ قرآن كريم مؤمنان را به ياد پياپى و فراوان خداى متعال فرا مى‌خواند. در سوره احزاب آمده است:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً. «١» (احزاب: ٤١- ٤٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خداى را فراوان ياد كنيد و هر بامداد و شبانگاه تسبيحش گوييد.
اوست كه خود و فرشتگانش بر شما درود و رحمت فرستند تا شما را از تاريكى به روشنى برد، زيرا خداوند با مؤمنان مهربان است.
صلوات خداوند همان رحمت ويژه اوست كه با آن مؤمنان را از تاريكيها رهايى و به عالم‌