نفحه‌اى آمد شما را ديد و رفت هر كه را مى‌خواست جان بخشيد و رفت‌ نفحه ديگر رسيد آگاه باش تا از اين هم وانما نى خواجه باش «١» قرآن كريم رحمتهاى ويژه الهى را براى همه مؤمنان گسترده مى‌داند و در اين باره چنين مى‌فرمايد:
هُوَ الَّذى‌ يُصَلّى‌ عَلَيْكُمْ وَ مَلئكَتُهُ لِيُخرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ و كانَ بِالْمُؤمِنينَ رَحيماً. (احزاب: ٤٣)
اوست كه خود و فرشتگانش بر شما رحمت مى‌فرستند تا شما را از تاريكى به روشنى برد، زيرا خداوند با مؤمنان مهربان است.
اين آيه مباركه، بيان مى‌دارد كه نور يقظه و همه انوارى كه بر قلب سالك مى‌تابد و به او حيات طيّبه مى‌بخشد، از سوى خداى متعال است، و اين انوار به قلب همه مؤمنان مى‌تابد؛ پس ماييم كه بايد خود را براى پذيرش رحمتهاى ويژه الهى آماده سازيم.
از آنچه گذشت در مى‌يابيم كه براى تابش نور يقظه در قلب و آغاز به حركت از يك سو بايد با تضرع و زارى از خداى متعال بخواهيم كه ما را از اين نور بهره‌مند سازد و ما را در كنار زدن موانع آن يارى دهد و از ديگر سو عواملى را كه زمينه تابش و پذيرش نور يقظه را در قلب فراهم مى‌سازند، تقويت و موانع را از دل دور سازيم.
نياز به نور يقظه در همه مراحل و منازل سلوك‌ سالك در حركت به سوى خداى متعال، تنها در آغاز به نور يقظه و بيدارى نياز ندارد؛ او براى اينكه در هر منزلى از منازل سلوك توقف نكند و از حركت باز نماند، پى در پى نيازمند بيدارى و انتباهى تازه است. بيدارى و يقظه در هر منزل نيز به تناسب شرايط و ويژگيهاى همان منزل است و با بيدارى در آغاز سلوك و ديگر منازل متفاوت است؛ جز اينكه اصل به خود آمدن و ادامه حركت در همه يكسان خواهد بود.
اينكه يقظه را آغاز سير و سلوك و نخستين گام به شمار مى‌آورند بدين روست كه حركت‌