وى پس از بيان ديگر آثار يقظه مى‌گويد:
شناخت نعمت با سه چيز كامل مى‌گردد: نور عقل و مشاهده برق منت خداى متعال و عبرت از اهل بلا و آزمايش. «١» ٢. بزرگداشت حق‌ شناخت خداى متعال به ميزان بيدارى و يقظه در سالك كامل مى‌گردد. عظمت و بزرگى او در قلب وى بيشتر جلوه مى‌كند و خداى متعال را در حد خود برتر و بزرگ‌تر مى‌بيند. غفلت از عظمت خداى متعال آثار هلاكت‌بارى در پى دارد. كوچك ديدن جرم و جنايت، ناچيز شمردن گناه، طاعات و عبادات ناقصِ خود را طاعت و عبادت پنداشتن، بر عمل خود تكيه كردن و بيهوده اميدوار بودن، ادب بندگى را ندانستن و رعايت نكردن، خوف وخشيت نداشتن، نگران نبودن از ملاقات با پروردگار، شرم نداشتن از ظهور سراير و بواطن و شهادت شاهدان اعمال، غافل بودن، فراموش كردن و ترس نداشتن و خود را در امن ديدن، همه و همه از واديهاى بسيار خطرناك و هولناكى هستند كه از توجه نداشتن به عظمت حق سرچشمه مى‌گيرند. «٢» رسول اكرم (ص) چون آيه كريمه:
يا ايُّهَا الإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَريم. (انفطار: ٦)
اى انسان چه چيز تو را به پروردگار كريمت مغرور كرده است.
را تلاوت كرد، فرمود: «جَهْلُه» «٣» يعنى آنچه آدمى را در برابر مقام ربوبى به غفلت و غرور مى‌كشد، همان جهل و نادانى است.
مولوى درباره اين غفلت هلاكت‌بار مى‌گويد:
حق همى گويد كه اى مغرور كور نى زنامم پاره پاره گشت طور كه لو انزلنا كتاباً للجبل لانصدع ثم انقطع ثم ارتحل «٤»