١. توبه كننده؛ محبوب خداى متعال‌ سالك پس از بيدارى، در راه قرب و وصول به حق گام مى‌نهد و مقصود او به دست آوردن خشنودى خداى متعال و محبت اوست. توبه صادقانه، سالك را محبوب حق مى‌سازد. از اين رو از مهم‌ترين آثار توبه محبوبيت توبه كننده نزد خداى متعال است. قرآن در اين باره مى‌گويد:
انَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابينَ. (بقره: ٢٢٢)
همانا خدا توبه كنندگان را دوست دارد.
در حديث نبوى مى‌خوانيم:
التَّائبُ حَبيبُ اللَّه. «١» توبه كننده محبوب خدا است.
محبت خداى متعال به بندگان همانند محبت در وجود ما از حالات نفسانى و انفعالى نيست؛ بلكه به معناى جذب خداى متعال و كنار زدن حجابها و شهود و لقاى اوست تا بدانجا كه وجود بنده وجودى حقانى مى‌گردد و با حق مى‌بيند و مى‌شنود و سخن مى‌گويد «٢». در حديثى قدسى آمده است كه بنده با انجام مستحبات به خداى متعال نزديك مى‌شود تا بدانجا كه خداى متعال او را دوست مى‌دارد و گوش او مى‌شود كه با آن مى‌شنود و چشم او مى‌گردد كه با آن مى‌بيند و زبان او مى‌گردد كه با آن سخن مى‌گويد. «٣» و اين همان مقصد و مقصود نهايى سالكان است. از اين گذر سالك با توبه محبوب حق مى‌گردد و در مسير جذب و قرب و لقاى حق پيش مى‌رود.
٢. دعاى حاملان عرش براى توبه كنندگان‌ عرفان اسلامى ١٥٢ ٢. دست‌يابى به اسرار و معارف قرآن و هستى ص : ١٥٢ قرآن كريم دعاى ملائكه و حاملان عرش الهى را براى توبه كنندگان حكايت مى‌كند.
«الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ ... فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ.
(مؤمن يا غافر: ٧)