عرفان اسلامى - حسینی - الصفحة ٢١٩
كشف ابصارى اين كشف به معناى ديدن صورتهاى مثالى در خواب، بيدارى يا حالتى بين خواب و بيدارى است. سالك به تناسب منزلت عبودى خود صورتهاى مثالى را در مراتب گوناگون مىبيند.
گاه به عالم مثال و موجودات آن اشراف مىيابد و موجودات مثالى را با قالب نورى و مثالى آن مشاهده مىكند، و گاه حقايق بالاتر و مجرد را در تمثلها و قالبهاى برزخى مىبيند، گاهى هم حالات و ويژگيهاى روحى و درونى خود و ديگران را به صورتهاى مثالى و در تمثلهاى برزخى مشاهده مىكند. «١» روايات نمونههاى فراوانى از اين گونه مشاهدات را در زندگى حضرات معصومان (ع) حكايت مىكنند. منزلت آنان بسيار والاتر از مشاهده برازخ و موجودات آنهاست و به خواست خدا به عوالم بالاتر از برزخ اشراف دارند، با اين همه، اين مرتبه را نيز دارا هستند و موجودات برزخى را مىبينند.
حبّه عرنى مىگويد:
با اميرالمؤمنين علىبن ابىطالب (ع) بيرون آمدم. آن حضرت در وادىالسلام ايستاد، گويى با كسانى گفتگو مىكرد. من ايستادم تا جايى كه خسته شدم. آنگاه نشستم تا وقتى كه خسته شدم، چند بار ايستادم و نشستم تا اينكه عبا را به دوش گرفتم و به آن حضرت گفتم: از اينكه ايستادن شما طول كشيد، دلم بر شما سوخت. ساعتى استراحت فرماييد. آنگاه عباى خود را به زمين افكندم تا آن حضرت روى آن بنشيند. فرمود: اى حبّه؛ آنچه ديدى جز گفتگو و انس گرفتن با مؤمن چيز ديگرى نبود. پرسيدم: يا اميرالمؤمنين آيا مؤمنين پس از مرگ اين چنين هستند؟ گفت و گو و صحبت مىكنند و انس مىگيرند؟ فرمود: آرى، و اگر پردهها از برابر شما كنار مىرفت، آنها را در دستههايى مىديدى كه با هم نشستهاند و سخن مىگويند. پرسيدم:
ارواح هستند يا اجسام؟ فرمود: ارواح هستند و هيچ مؤمنى نيست جز اينكه در هر كجا و در هر نقطهاى از زمين كه از دنيا رود، به روح او مىگويند: به جمع ارواح مؤمنان در وادىالسلام درآييد و وادىالسلام بقعهاى از بهشت عدن است. «٢»