اهتمام به توبه از گناهان و نقش سازنده آن در حركت به سوى خدا را مى‌توان در دستورالعمل‌ها و سخنان سالكان بزرگ يافت. آخوند ملاحسينقلى همدانى در نامه‌اى به يكى از عالمان تبريز مى‌نويسد:
آنچه اين ضعيف از عقل و نقل استفاده نمودم اين است كه اهم اشيا از براى طالب قرب، جدّ و سعى تمام در ترك معصيت است. تا اين خدمت را انجام ندهى نه ذكرت و نه فكرت به حال قلبت فايده‌اى نخواهد بخشيد؛ چرا كه پيشكش و خدمت كردن كسى كه با سلطان در مقام عصيان و انكار است بى‌فايده خواهد بود. از آنچه گفتيم درياب كه درخواست محبت خداى متعال با ارتكاب به گناه توهّمى نادرست است. چگونه بر تو پوشيده مانده، كه گناه موجب دورى است و دورى از حق با محبت ناسازگار است. «١» آثار گناه در وجود سالك‌ نافرمانى خداى متعال پيامدهاى هلاكت بارى براى انسانها در حيات دنيا و جهان آخرت دارد. قرآن و روايات با تبيين پيامدهاى گوناگون گناه انسانها را از آلودگى به آن باز مى‌دارند و به توبه از گناه فرا مى‌خوانند. در اينجا به يكى از آثار گناه اشاره مى‌كنيم و انديشه بيشتر در اين باره را به شما وا مى‌گذاريم.
تيرگى جان و محروميت از ديدار حق‌ مقصود سالك پس از بيدارى، كنار زدن حجابها از قلب و رسيدن به قرب و لقاى حق است.
در حقيقت بايد گفت سالك در اين راه همان قلب و جان اوست. قلب پاك از آلودگيها مهم‌ترين سرمايه سالك در اين راه است. گناه قلب را آلوده مى‌كند و حجابها را در جان سالك متراكم مى‌سازد و او را از قرب و شهود حق محروم مى‌نمايد.
خداى متعال درباره سرانجام مجرمان در قرآن كريم مى‌گويد:
كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى‌ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ.
(مطففين: ١٤ و ١٥)