نجم‌الدين كبرى درباره ارزش اينگونه تصرفات و جايگاه شريعت در رسيدن به كمال انسانى گويد:
اگر شخصى را ديديد كه در هوا پرواز مى‌كند يا بر آب راه مى‌رود يا آتش مى‌خورد و جز اينها از كارهايى كه به كرامت مى‌ماند، از او صادر مى‌گردد و واجبى از واجبات الهى يا سنت‌هاى پيامبر اكرم (ص) را رها كرده است او را دروغگو بدانيد و كارهاى او را كرامت مشماريد بلكه سحر بدانيد. «١» چگونگى تصرفات اولياى خدا تصرفات غيرعادى اولياى خدا از آثار و بركات «ولايت» و قرب آنان به خداى متعال است. «ولايت معنوى» گونه‌اى اقتدار و تسلط فوق‌العاده تكوينى به آنان مى‌بخشد و اراده آنان را بر جهان حاكم مى‌سازد. ولايت تكوينى از يك سو به استعدادهاى نهفته در وجود انسان و از سويى ديگر به ارتباط وى با خداى متعال بستگى دارد. «٢» انسان در سايه بندگى به جايگاهى از قرب و ولايت به خداى متعال مى‌رسد كه اثرى از خوديّت و خواهشهاى نفسانى در او باقى نمى‌ماند، صفات الهى در جانش تجلى مى‌كند و مجراى فيض خداى متعال مى‌گردد و به خواست او در عالم تصرف مى‌كند.
در سخنى از امام صادق (ع) آمده است:
الْعُبُودِيَّةُ جُوْهَرةٌ كُنْهُهُا الرُّبُوبِيَّةُ. «٣» بندگى خدا گوهرى است كه نهايت آن پروردگارى- توانايى تصرّف- است.
ولايت خداى متعال راه رسيدن به تصرفات‌ معناى كلمه ولايت اين است كه دو چيز به گونه‌اى در كنار هم قرار گيرند كه فاصله‌اى ميان آنها نباشد، به اين مناسبت اين كلمه در معناى قرب و نزديكى به كار مى‌رود. «٤» ولايت خداى متعال، كمال حقيقى و نهايى انسان و هدف والاى تشريع اديان الهى است. «٥»