خداى متعال در سراسر هستى، انسان را به صفات و كمالات بى‌منتهاى خداى متعال رهنمون مى‌سازد و عشق درونى او را به كمال به جوشش مى‌آورد و جهت مى‌بخشد. «١» همين عشق و شوق است كه در مراتب بالا او را با گذشت از هستى محدود خود به سوى هستى مطلق خداى متعال هدايت مى‌كند و به مجاهدت در سلوك وامى‌دارد. در حديث قدسى خداى متعال خطاب به حضرت داود (ع) فرمود:
مَنْ اشْتاقَ الى‌ حَبيبٍ جَدَّ فِى السَّيرِ الَيْهِ. «٢» آن كس ك عرفان اسلامى ١٠٠ ٥. كبرويه ص : ١٠٠ ه به محبوبى عشق ورزد، به سويش بشتابد.
ب. تفكر براى شناخت نعمت‌هاى خداوند انسان به گونه فطرى به كسى كه به او احسان و نيكى كند عشق و محبت مى‌ورزد. اگر آدمى با جان و دل به نعمت‌هايى كه همه وجودش را فرا گرفته توجّه كند و بداند كه همه اين نعمت‌ها از سوى خداى متعال است، او را با تمام وجودش دوست خواهد داشت. بسيارى از آيات قرآن كريم به ياد كرد از نعمت‌هاى خدا و تفكّر در آنها سفارش مى‌كند. «٣» روايات نيز انديشه در نعمت‌هاى خدا را عبادتى نيكو دانسته و بدان سفارش مى‌نمايند. «٤» پيامبر اكرم (ص) فرمود: «خداى متعال به حضرت داود (ع) گفت: دوستم بدار و مرا نزد مخلوقاتم محبوب ساز. داود (ع) گفت: خدايا دوستت خواهم داشت، ولى چگونه تو را محبوب بندگان سازم؟ خداوند گفت: نعمت‌هايم را به يادشان آور، كه اگر چنين كنى مرا دوست خواهند داشت.» «٥» فرجام سلوك اولوا الالباب‌ خردمندان با انديشه سلوك معنوى را آغاز مى‌كنند و با گذر از مقامات سلوك؛ چنان‌كه امام صادق (ع) فرمود: «حق را در آينه دلهاى پاكشان به نور ايمان مى‌يابند و به تماشاى حق مى‌نشينند.»