معتقد بودند براى خداى متعال همانند انسانها دست و صورت است و خدا را به صورت جوانى سى ساله تصوّر مى‌كردند. در اين باره چه مى‌گوييد اى فرزند رسول خدا (ص).
امام (ع) فرمود: چنين اعتقادى كفر و شرك است. آنگاه با تفسيرى درست از ظاهر آيات قرآن، ترسيمى استوار از توحيد عرضه داشت و فرمود:
هر كس خداى را قصد كند و دوست بدارد و او را به اين ويژگيها وصف كند، از موحدان است و هر كس او را دوست بدارد و با جز اين ويژگيها وصف كند خداى متعال و ما از او بيزاريم.
امام (ع) پس از اين سخن راه سير و سلوك انديشه‌وران- اولوالالباب- را بيان و با روش حكيمان و عالمان و صديقان مقايسه مى‌كند. در پايان به صراحت بيان مى‌دارد كه علم درست نزد ما اهل بيت (ع) است. «١» امام (ع) در اين روايت ما را متوجه دو نكته ساختند:
١. خداى متعال جسمانى نيست. بنابراين نمى‌توان او را همانند اجسام با چشم سر ديد و با ادراكات حسّى يافت. عقل نيز به ذات و صفات خداى متعال احاطه ندارد؛ ولى مى‌تواند دركى مفهومى و درست از توحيد و صفات خداى متعال پيدا كند؛ چنان‌كه امام در اين روايت عرضه كردند. با تكيه بر چنين اعتقاد درست و با سير و سلوك مى‌توان به مراتب بالايى از ايمان رسيد و جمال حق را به چشم دل به نظاره نشست. «٢» ٢. اعتقادات درست و عمل به دستورهاى دينى مرتبه‌اى پايين از ايمان و عمل را مى‌سازند و در جهان آخرت نيز نجاتبخش هستند؛ ولى بايد همتى بلند داشت و تنها به دريافتى مفهومى از خداى متعال و ايمانى ضعيف بسنده نكرد و با طى مراحل سلوك و با تكيه بر روش معصومان (ع) به مراتب بالاى ايمان و عمل رسيد و طلعت دل‌آراى حق را در آينه جان و حريم كبرياى الهى ديد.
سير و سلوك اولوا الالباب در قرآن كريم‌ قرآن كريم در بسيارى از آيات از اولى الالباب (خردمندان) ياد كرده و از ويژگيهاى آنان سخن گفته‌