عرفان اسلامى - حسینی - الصفحة ٨٩
امام صادق (ع) فرمود:
انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ إِذا ارادَ بِعَبْدٍ خَيْراً نَكَتَ فى قَلْبِهِ نُكْتَةً مِنْ نُورٍ فَأَضاءَ لَها سَمْعَهُ وَ قَلْبَهُ. «١» هرگاه خداى عزوجل خير بندهاى را بخواهد، نقطهاى از نور در دلش زند كه گوش و دلش را روشن سازد.
هدف سلوك آنچه گذشت روشن مىسازد كه هدف نهايى براى سلوك الى اللَّه پس از كنار زدن حجابهاى ظلمانى و نورانى، شهود جمال و جلال الهى و فَناى «٢» در آن است. مشاهدات گوناگونى كه براى سالكان در مسير سلوك روى مىدهد از جمله پى بردن به نهانىهاى مردم و گذشته و آينده آنان و تصرّفات گوناگونى كه سالكان بر آن توانايى مىيابند، هدف سلوك نيستند. از اين گذر عارفان پى بردن به اين گونه اخبار در سلوك را استدراج «٣» مىشمارند و از آن پروا مىكنند و كناره مىگيرند. «٤» شيخ الرئيس بوعلى سينا در اين باره مىگويد:
مَنْ آثَرَ العِرْفانَ لِلْعِرفانِ فَقَدْ قالَ بِالثَّانى.
كسى كه عرفان را براى خود عرفان پى جويد، براى خداى متعال شريكى نهاده است. «٥» چنين كسى در واقع تنها خود را مىبيند و شناخت خدا را نيز براى خويش مىخواهد. از اين رو براى خدا شريكى قرار داده است؛ اما كسى كه از خويش فانى گشته و شاهد جمال بىمنتهاى حق است تنها خدا را درمىيابد و از خود غافل است. «٦»