كرد. آنچه از راه وحى به انسانها رسيده همان است كه در تكوين براى سفر به سوى خداى متعال و خروج از حجابها تعيين گرديده است. از اين رو براى سالك ضرورى است همه آنچه را از سوى خداى متعال رسيده به درستى بشناسد و بدان عمل كند.
روايات بر شناخت كامل و صحيح از دين تأكيد مى‌ورزند و از سستى در آن برحذر مى‌دارند. امام صادق عليه‌السلام فرمود:
الْعامِلُ عَلى‌ غَيْرِ بَصيرَةٍ كَالسَّائِرِ عَلى‌ غَيرِ الطَّريقِ، فَلا تَزيدُهُ سُرْعَةُ السَّيْرِ الّا بُعْداً. «١» كسى كه بى‌بصيرت و آگاهى عمل كند، همانند كسى است كه به بيراهه مى‌رود و سرعت حركت وى را از هدف دورتر مى‌سازد.
نداشتن آگاهى كامل از راهى كه خداى متعال ارائه كرده است، با توجّه به طولانى بودن سفر و انواع گوناگون حجابها و خطراتى كه در كمين است، جز دورى از مقصد نتيجه‌اى ندارد.
تابش انوار الهى با كنار زدن حجابها با ورود در سلوك و پاكسازى باطن و رهايى از حجابها به تدريج انوار الهى بر قلب و از آنجا به ادراكات و مشاعر سالك مى‌تابد و سالك را از ادراكات بالاترى برخوردار مى‌سازد.
حقيقت هر انسانى در قلب او خلاصه مى‌گردد و همه قواى ادراكى و تحريكى انسان تحت سيطره قلب هستند و با خواست و فرمان او به حركت درمى‌آيند. عقل، خيال و حواس ظاهرى همه ابزارهايى براى قلب هستند، و قلب است كه در تمام اين قوا حاضر است و در لباس هر يك از آنها به كارى مى‌پردازد. كنار زدن حجابها سبب تابش انوار الهى بر قلب مى‌گردد و با نورانى شدن قلب، ادراكات و مشاعر سالك نيز نورانى مى‌گردند. تابش انوار الهى به قلب حياتى طيّبه مى‌بخشد و حقايقى را كه از ديگران پنهان است آشكار مى‌سازد و با تقويت اراده در جهان خارج تصرّف مى‌كند. «٢»