عرفان اسلامى - حسینی - الصفحة ٨٧
جمله آغازين اين آيه كريمه بيان مىدارد كه هدايت شايسته در حركت به سوى خدا و خروج از حجابها، همان هدايت الهى است و بس، و جز از اين راه نمىتوان رهايى يافت «١» و بخش پايانى آيه نيز لزوم تسليم در برابر ربوبيت الهى را بيان مىكند و اين نكته را گوشزد مىكند كه تسليم محض بودن در برابر تربيت و هدايت الهى در حركت به سوى خدا ضرورى است و بىآن حركت عبودى و خروج از تاريكيها به نور تحقق نمىيابد.
در حركت به سوى خداى متعال هر لحظه خطراتى سالك را به مصاف مىطلبد و تهديد مىكند. اين خطرات و لغزشها تنها سبب عدم موفقيت در سلوك نيست، بلكه گمراهى و هلاكت ابدى در پى دارد. تنها با تعبّد كامل به هدايتهاى الهى مىتوان از اين خطرات در امان بود. قرآن و اسلام راههاى فطرى و تكوينى براى رهايى از حجابها را نشان مىدهد.
سالك با پيروى نكردن از اين راهها و دخالت دادن هواهاى خود يا ديگران در اين راههاى تعيين شده نمىتواند از همه حجابها رهايى يابد گرچه خود گمان كند كه با رياضتها و مجاهدات پيگير رهايى يافته است. در اين حال اگر بر اثر همين رياضتهاى ناقص ابوابى از مكاشفات به سوى او بازگردد، راه را براى تصرفات شيطانى مىگشايد و از راه همين مشاهدات، باطلى را در نظر وى حق جلوهگر مىسازد. خود گمراه مىگردد، و ديگران را به گمراهى مىكشاند و راه و روش جديدى در برابر قرآن و دين مىسازد.
پيروى از هدايتهاى الهى و تعبّد كامل به آن، سالك را تحت ولايت الهى از همه خطرات و تصرفات شيطانى محفوظ مىدارد. قرآن كريم در اين باره مىگويد:
اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُم مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ. (بقره: ٢٥٧)
خداوند ولىّ و سرپرست كسانى است كه ايمان آوردهاند و آنان را از تاريكيها به سوى نور بيرون مىبرد.
ضرورت شناخت درست از اسلام و عمل به آن رهايى از حجابها با مجاهدتهاى ناقص علمى و عملى ممكن نيست. براى رهايى از اين حجابها بايد راههايى را كه در خلقت براى رهايى از آنها تعيين گرديده شناخت و از آنها گذر