من از قومى‌ام كه نكوهش هيچ نكوهشگرى آنان را از راه خدا بازنمى‌دارد، چهره آنان چهره راستگويان و سخنانشان سخن نيكان است. شب را به عبادت بيدار و نشانه‌هاى روز روشنند، چنگ در ريسمان قرآن زده‌اند، و سنت خدا و سنت پيامبرش را زنده نگه مى‌دارند، گردنگشى و برترى‌جويى ندارند. از نادرستى و تبهكارى به دورند.
در پايان خطبه مى‌گويند:
قُلُوبُهمْ فِى الْجِنانِ وَ اجْسادُهُم فِى الْعَمَلِ. «١» دلهايشان در بهشت و بدنهايشان در عمل خير است.
اين بخش از سخنان امام (ع) تفسيرى بر آيه ٣٧ سوره نور و گوياى اين حقيقت است كه اولياى خدا از همه دلبستگيها آزادند و دنيا و حضور در عرصه‌هاى حيات اجتماع را تنها محلّى براى عبادت خداى متعال و تجارت با او مى‌دانند، و اگر با بدنهايشان در كار و تلاش‌اند، قلب‌ها و جانهايشان در بهشت و در محضر خداى متعال است.
انس به خداى متعال عارفان و اولياى خدا را بر آن مى‌دارد كه آنگاه كه وقت عبادت و راز و نياز با معبودشان فرا مى‌رسد، عاشقانه و با تمام وجود به عبادت و مناجات با او روى آورند و براى فرارسيدن آن لحظه بشمارند.
در سيره پيامبر اكرم (ص) آمده است كه هنگام فرا رسيدن وقت نماز به بلال حبشى مى‌گفت.
«ارحنا يا بلال؛ «٢» اذان بگو و مرا راحت ساز.» با آنكه هميشه قلب آن جناب متوجّه خداى متعال بود، يا عايشه نقل مى‌كند كه هنگام نماز كه فرا مى‌رسيد گويى نه ما پيامبر را مى‌شناختيم و نه او ما را.» اين حالات از انس آن جناب به خداى متعال و مناجات با او حكايت مى‌كند چنانكه در سيره امامان معصوم (ع) نيز چنين حالاتى را مى‌يابيم.
اين ويژگى اولياى خدا حضور آنان را در صحنه‌هاى اجتماعى از حضور ديگران متمايز مى‌سازد. آنان تنها براى خداى متعال حركت و قيام مى‌كنند و در انجام تكاليف الهى از