عرفان اسلامى - حسینی - الصفحة ٢٤٣
محيىالدين عربى شناخت مقام ربوبيت و عبوديّت را مانع سالك كامل در تصرف مىداند و مىگويد:
معرفت براى همت سالك تصرفى باقى نمىگذارد. هر چه معرفتش فزونى يابد از تصرفاتش كاسته مىگردد؛ زيرا سالك به مقام بندگى مىرسد و به اصل خلقت طبيعى خود [يعنى عجز و نياز] مىنگرد. «١» چند تذكر ١. تصرفات، خارق عادات و كرامات به آسانى به دست نمىآيند و تنها پس از مجاهدتهاى پيگير و در نهايت سلوك نصيب سالكان كامل مىگردد.
٢. در حركت به سوى خداى متعال نبايد به مقامات و منازل و آنچه خداى متعال به فضل خود به سالكان مىبخشد نظر دوخت. اين خود شرك است و سرآغاز انحراف و دورى از خداى متعال.
٣. نبايد به آنچه از خوارق عادت كه به دست اصحاب رياضات و ارباب سحر و جز آنها ظاهر مىگردد فريفته گرديد و سر تسليم فرود آورد؛ زيرا تنها پيروى از صراط مستقيم قرآنى و عرفان ناب علوى است كه نجاتبخش است و آدمى را به سرچشمه عرفان و حيات مىرساند اگرچه كرامتى از او در دنيا ظاهر نگردد.
٤. بايد از انكار مقامات اهلاللَّه و ارباب معرفت دورى كرد و اين نخستين قدم در راه كمال است. امام خمينى (ره) مىگويد:
بالاترين قذارات معنويه كه تطهير آن با هفت دريا نتوان نمود و انبيا عظام (ع) را عاجز كرده، قذارت جهل مركب است كه منشأ داءعضال [درد بى درمان] انكار مقامات اهلاللَّه و ارباب معرفت است و مبدءِ سوءظن به اصحاب قلوب است و تا انسان در لوث اين قذارت آلوده است، قدمى بسوى معارف نخواهد برداشت؛ بلكه بسا باشد كه اين كدورات نور فطرى را كه چراغ راه