عرفان اسلامى - حسینی - الصفحة ٢٣٤
از آيات قرآن كريم مىتوان فهميد كه اين كتاب آسمانى واقعيت سحر و محدوده تأثير آن را مىپذيرد، ولى آن را از تصرفات الهى پيامبران (ع) جدا مىسازد و مردم را از گرايش به اين گونه تصرفات برحذر مىدارد و آن را مايه كفر مىشمارد.
تصرفات ارباب رياضات همواره كسانى بودهاند كه براى تقويت نفس و اراده، رياضتهاى سخت را بر خود هموار مىساخته و به كارهاى شگفتى دست زده و تصرفاتى غير عادى در جهان مادى كردهاند.
علامه طباطبايى در اين باره گويد:
اشتغال به معرفت نفس براى بدست آوردن آثار شگفت آن با همه اختلافى كه در راههاى آن هست در بين تمام امتها رواج داشت و كارى پرارزش به شمار مىرفت كه از دورترين روزگاران، آن را با گرانترين بها و صرف اوقات گرانبها به دست مىآوردند. «١» آنان با كمك اين رياضتهاى سخت، بر نفس تسلط مىيافتند و با انصراف نفس از جهان خارج و توجه به خود، نيروهاى شگرف درونى خود را رها مىساختند و از اين راه بدون كمك گرفتن از اسباب و علل ظاهرى و مادى، به كارهايى دست مىزدند كه حتى با علل مادى هم انجام نمىگيرد.
گروههاى گوناگون مرتاضان و كسانى كه داراى اعمال شگفتآورى هستند مانند اهل سحر و اصحاب طلسمات و آنها كه تسخير ارواح و جن و روحانيت حروف و ستارگان مىكنند و كسانى كه به احضار و تسخير نفوس مىپردازند، براى هر كدام رياضتهاى ويژهاى هست كه تسلط بر نفس را نتيجه مىدهد. «٢» در ارزش گذارى تصرفات نفوس ناپاك بايد گفت: اينان سرمايه وجودى خود را كه خداى متعال براى رسيدن به سعادت و قرب و لقاى حق در وجودشان نهاده است به بهايى اندك و براى به دست آوردن اهداف كوتاه مدت دنيوى فروختهاند و بهرهاى از سعادت و قرب و لقاى حق ندارند.