يكى از نزديكان او- بنا به روايات عاصف برخيا وزير حضرت سليمان- مى‌گويد: من تخت را در كمتر از چشم به هم زدنى حاضر مى‌سازم و چنين كرد.
قَالَ الَّذِي عِندَهُ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتابِ أَنَا اتيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا راهُ مُسْتَقِرّاً عِندَهُ قَالَ (نمل: ٤٠)
و آن كس كه از علم كتاب بهره‌اى داشت گفت: من پيش از آنكه چشم برهم زنى، آن را نزد تو مى‌آورم. چون آن را نزد خود ديد، گفت قرآن عزيز معجزات ديگرى نيز از انبياى بزرگ حكايت مى‌كند؛ مانند شكافتن دريا براى حضرت موسى (ع)، «١» تبديل شدن عصا به اژدها در دست وى «٢» و سخن گفتن حضرت عيسى در كودكى. «٣» روايات نيز از معجزات و كرامات پيامبر اكرم (ص) و امامان معصوم (ع) خبر مى‌دهند.
ميان معجزه و كرامت تفاوت است. خوارق عاداتى كه به دست انبيا (ص) و امامان (ع) براى اثبات نبوت و امامت ظاهر مى‌گردد «معجزه» نام دارند؛ ولى خوارق عاداتى كه در مقام اثبات نبوت و امامت نباشد، يا به دست جز آنان از اولياى ديگر خدا ظاهر گردد، «كرامت» ناميده مى‌شوند. «٤» قرآن كريم وقوع همه اين حوادث غيرعادى را با خواست و اراده الهى مى‌داند. هر چند اين حوادث را به نفوس پاك انبيا و اوليا نسبت مى‌دهد. «٥» قرآن در اين باره مى‌فرمايد:
وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ أَن يَأْتِيَ بايَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ. (غافر: ٧٨)
هيچ پيامبرى را نرسد كه آيه‌اى بياورد مگر به فرمان خدا.
استناد اين حوادث به انبيا و اوليا، گوياى اين واقعيت است كه آنان در سايه بندگى و اخلاص به درجه‌اى از قرب به خدا و ولايت رسيده‌اند كه جانهاى پاكشان، مجراى فيض الهى مى‌گردد و