نور وارد مى‌كند. از اين آيه كريمه برمى‌آيد مؤمنانى كه خدا را فراوان ياد كنند از اين رحمت ويژه برخوردار مى‌گردند. «١» امام صادق (ع) درباره ياد فراوان خداوند مى‌فرمايد: «عبادتى نيست جز اينكه براى آن اندازه‌اى است كه با آن پايان مى‌يابد؛ مگر ذكر خداى متعال كه به اندكى از آن بسنده نكرده و نهايتى براى آن قرار نداده است.» «٢» امام (ع) پس از آنكه آيه ٤١ سوره احزاب را تلاوت مى‌فرمايد، درباره روش پدر بزرگوارش در ذكر و عبادت بيان مى‌دارد:
پدرم فراوان خدا را ياد مى‌كرد، با او حركت مى‌كردم او خداى را ياد مى‌كرد، غذا مى‌خوردم او همچنان در ذكر بود. اگر با مردم سخن مى‌گفت، از ياد خداى متعال باز نمى‌ماند. او را مى‌ديدم كه پيوسته زبانشان در حركت بود و لااله الّااللَّه مى‌گفت، پس از نماز صبح ما را جمع مى‌كرد و به ياد خدا و ذكر فرمان مى‌داد تا خورشيد برآيد. «٣» آثار دورى از ياد خدا فراموش كردن خدا آثار زيانبارى در پى دارد. قرآن و روايات با برشمردن اين آثار، مؤمنان را از غفلت و فراموشى خدا برحذر مى‌دارند. از جمله پيامدهاى آن كه در قرآن آمده است عبارت‌اند از:
١. خودفراموشى‌ فراموشى حق، فقر و بيچارگى انسان را از يادش مى‌برد. او خود را در وجود و كمالات وجودى بى‌نياز و مستقل مى‌بيند و به خود و ديگران دل مى‌بندد و آرام مى‌گيرد، و از پوييدن راه كمال و سعادت باز مى‌ماند. قرآن درباره آن مى‌گويد:
وَلا تَكُونُوا كَالَّذينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ. (حشر: ١٩)
از آنان مباشيد كه خدا را فراموش كردند و خدا نيز چنان كرد كه خود را فراموش كنند، ايشان نافرمانند.